رویم ز گریه بین چو گِلین کاهْ زیرِ آباز شرم روی توست رخِ ماه زیر آب

ماهی تنی و می‌کنی از اشک من گریزنه ماهیان کنند وطن، گاه زیر آب

نی نی توراست عذر که مشک و میی به همنی مُشک و مِیْ تبه شود آنگاه زیر آب

تخم وفاست دانهٔ دل چون به دست توستخواهی به زیر خاک بنه خواه زیر آب

در اشک گرم غرقم و آنگاه سوختهکس دید غرق، سوخته به نگاه زیر آب؟

دریا کشم ز چاه غمت گر برآرم آهسوزد نهنگ را طپشِ آه زیر آب

همسایگان ز تف دلم برکنند شمعچون شد چراغ روز شبانگاه زیر آب

گریم چنان که از دم دریای چشم منهر گوش ماهیی شود آگاه زیر آب

آبم برفت و گر شنود سنگ آه مناز سنگ بشنوند علی‌الله زیر آب

ای دُرّ آبدار جوانی ز پیچ و خمدر آب شد ز شرم تو صد راه زیر آب

حال من و تو از من و تو دور نیست زآنکتو آب زیر کاهی و من کاه زیر آب

خاقانیا به چاه فرو گوی راز دلکز دوست رازدارتر آن چاه زیر آب

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов