غصهٔ آسمان خورم دم نزنم، دریغ من
غصهٔ آسمان خورم دم نزنم، دریغ مندر خم شست آسمان بسته منم، دریغ من
Nuş edərəm fələk qəmin ağlamadan, yazıq mənə!Çərxi-fələk kəməndinə bağlı qalan, yazıq mənə!
چون دم سرد صبحدم کآتش روز بردهدآتش دل برآورد دم زدنم، دریغ من
Odlu günəş doğar, sərin sübh nəsimini qovar,Könlüm alovlanar, fəqət çəkmәm aman, yazıq mənə!
بین که پل جفا فلک بر دل من شکست و مناین پل آب رنگ را کی شکنم، دریغ من
Qurdu cəfa ilə fələk köksümün üstə körpünü,Mən bu su rəngli körpünü qırram haçan? Yazıq mənə!
برکنم از زمین دل بیخ امل به بیل غمخار اجل ز راه جان برنکنم، دریغ من
Qəlbdən arzu rişəsin təmin belilə kəsmişəm,Can yoluma əcəl töküb sanki tikan, yazıq mənə!
هستم بادِ گشته سر از پی نیستی دوانهستی هر تنم ولی نیست تنم، دریغ من
Yoxluğun arxasınca mən qaçmadayam külək kimi,Mən yoxam, amma hər vücud əndən əyan, yazıq mənə!
دیدهای آنکه چون کند باد ز گرد پیرهنبادم و گرد بیخودی پیرهنم، دریغ من
Yel necə köynəyin gəzər dövrəsinə, o yel mənəm,Köynəyim oldu varlığa təkcə nişan, yazıq mənə!
هر چه من آورم ز طبع آب حیات در دهنتف دل آتش آورد در دهنم، دریغ من
Ağzıma hər qədər gələr abi-həyat təbdən,Ağzıma od təpər yenə ahü fəğan, yazıq mənə!
آب ز چشمهٔ خرد خوردم و پس ز بیم جانسنگ به چشمهٔ خرد درفکنم، دریغ من
Yanğımı əql çeşməsi söndürüb, indi qorxudan –Əql bulağına atım daş bu zaman? Yazıq mənə!
جم صفتان ز خوان من ریزه چنند، پس چراموروش از ره خسان ریزه چنم، دریغ من
Süfrəmin artığını yeyər özgələri, rəvamıdır –Nakəsə əl açıb, olam mən pay alan? Yazıq mənə!
سنگ سیاه کعبه را بوسه زده پس آنگهیدست سفید سفلگان بوسه زنم، دریغ من
Kəbədəki qara daşı öpmüşəm, indi mən necə –Nakəsin ağ əlin öpüm? Çıxmadı can, yazıq mənə!
تاجورم چو آفتاب اینت عجب که بیبهابر سر خاک عور تن نور تنم، دریغ من
Tacım ilə günəş kimi torpağı nura çulğaram,Lüt gəzərəm özüm, batar nura cahan, yazıq mənə!
پیش حیات دوستان گر سپرم عجبتر آنککز پس مرگ دشمنان در حزنم، دریغ من
Dostlarımın həyatına mən süpərəm, əcəb budur –Düşmən ölərsə, həm mənəm mərsiyəxan, yazıq mənə!
کو سر تیغ تا بدو باز رهم ز بند سرکز جگر پر آبله چون سفنم، دریغ من
Harda qalıb qılınc, kəsə başımı, ta olam xilas,Dərdli ciyər edib məni paslı suhan, yazıq mənə!
من چو گلم که در وطن خار برد عنان از آنرستم و کورهٔ سفر شد وطنم، دریغ من
Öz vətənimdə bir gülәm, dövrəmi çulğamış tikan,Oldu canım həmişəlik odda yanan, yazıq mənə!
چون به زبان من رود نام کرم، ز چشم منچشمهٔ خون فرو دود بر ذقنم، دریغ من
Gəlsə kərəm sözü dilə gözlərim ağlayar mənim,Cismimi qanda qərq edər əşki-rəvan, yazıq mənə!
چشم کرم گریست خون، گفت که یاس من نگرزانکه خزان وصل را یاسمنم، دریغ من
Ağladı qan, kərəm gözü, gör dedi qarə bəxtimi,Yasəmənəm, qırıb tökür badi-xəzan,-yazıq mənə!
آه برآمد از جهان گفت مرا که ریگ خورنیست گیاهی از کرم در چمنم دریغ من
İnlədi bu cahan, dedi: – Yox bu çəmində gül, çiçək,Verdi kərəm əli sənə qum, ye, dolan! – Yazıq mənə!
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/xaqani-qezel-277
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов · О природе
Necə göz sən tək gözəl dünyada görmüş, görməmiş,Böylə məqbulü müzəlləf sadə görmüş, görməmiş.
AprelAprel günəşi məndə bir düşüncə yaratdı,O düşüncə fikrimi işıq aləmə atdı.
Ey qoyan könlümə qan, oldumu hüsnün faniEy qoyan könlümə qan, oldumu hüsnün fani,Tapdımı xarü xəsi-xüşk o tər bostani?
GözlərinGülzar Xotəndir dövreyi-zülfün,Çərayə durubdur ahu gözlərin,