این چه شور است آخر ای جان کز جهان انگیختیگرد فتنه است اینکه از میدان جان انگیختی

معجز حسن آشکارا کردی و پنهان شدیخوش نشستی چون قیامت در جهان انگیختی

آتش از شرم تو چون گل در خوی خونین نشستزان خطی کز عارض آتش فشان انگیختی

دیده‌ام کافور کز هندوستان خیزد همیتو ز کافور ای عجب هندوستان انگیختی

ز آن دل چون سنگ و آهن در دلم آتش زدیپس به باد زلف از آتش ارغوان انگیختی

پشت بنمودی و خون‌ها راندی از مژگان مراتا ز روی خاک نقش پرنیان انگیختی

صبح‌گاهی ساز ره کردی و جانم سوختیآن، چه آتش بود یارب کان زمان انگیختی

هم کمر بستی و هم آشوفتی زنبوروارتا مرا زنبور خانه در روان انگیختی

ای بسا اشک و سرشکا، کز رکاب و زین خویشاز دل خورشید و چشم آسمان انگیختی

موج‌ها دیدی که چون خیزد ز دریا هر زمانسیل خون از چشم خاقانی چنان انگیختی

در تب هجرانش افکندی و آنگه مهر تباز ثنای خسرو صاحب‌قران انگیختی

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов