به خرد راه عشق می‌پوئیبه چراغ آفتاب می‌جوئی

تو هنوز ابجد خرد خوانیوز معمای عشق می‌گوئی

مرد کامی و عشق می‌ورزیدر زکامی و مُشک می‌پوئی

زلف جانان ترازوی عشق استرنگ خالش محک دل جوئی

جو زرین شدی ز آتش عشقسرخ شو گر در این ترازوئی

ورنه رسوا شوی به سنگ سیاهاز سپیدی رسد سیه روئی

بر محکِ بلالْ چهرهٔ زَرَتبولهب روی، به ز نیکوئی

خون بِکری کجاست گر دادیگریه و دیده را زناشوئی

به وفا جمع را چو صابون باشنیست گردی چو گردها شوئی

بس کن از جان خشک خاقانیکه نه بس صید چرب پهلوئی

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви