چرا ننْهم؟ نهم دل بر خیالتچرا ندْهم؟ دهم جان در وصالت

بپویم بو که درگُنجم به کویتبجویم بو که دریابم جمالت

کمالت عاجزم کرد و عجب نیستکه تو هم عاجزی اندر کمالت

شبم روشن شده است و من ز خوبیندانم بدر خوانم یا هلالت

مرا پرسی که دل داری؟ چه گویمکه بس مشکل فتاده است این سؤالت

خیالت دوش حالم دید گفتاکه دور از حال من زار است حالت

ز خاقانی خیالی ماند و آن نیزمماناد ار بماند بی‌ خیالت

Könüldə aşiyan etmiş xəyalın,
Verib can, istərəm bəzmi-vüsalın.

Qapında torpağa üz sürtərəm ki,
Nəsibim ola didari-çamalın.

Kamalın qarşısında acizəm mən,
Camalından müzəyyəndir kamalın.

Üzün nuru gecəmi etdi gündüz,
Nə bədrin var sənin, nə də hilalın.

Soruşdun yarü dildarı məndən,
Müəmmadır mənimçün bu sualın.
Xəyalın canıma həmdəmdi, canan!
Xəyalından soruş, bil, vəsf-halın!

Əgər Xaqanini görmək dilərsən,
Xəyalına gətir sən öz xəyalın!

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов