Dağlar
Mən sizdən yazanda söz özü gəldi,Gəzmədim bölgünü, hecanı, dağlar.Alçağa düşmənəm körpəliyimdən,Sevmişəm hər zaman ucanı, dağlar.
Yayda yaylaqların varı qız oldu,Yarı gül olanda, yarı qız oldu.Qoynunda gəzəndə qarı qız oldu,Cavan eylədiniz qocanı, dağlar.
Nə qədər arzu var, hələ gözdədi,Nə deyim, ixtiyar əlinizdədi.Cavan Zəlimxanam, yarım sizdədi,Göz üstə saxlayın o canı, dağlar.
1973, 17 may
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/zelimxan-yaqub-daglar-3
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Xəyalımda at oynadır fikirlər,Şər qarışır, gecə düşür, dan atır.
ZamanZamana nə var ki, vaxta nə var ki,İstəsə, tökəcək gözlərimizi.
Mərdimiz – dərdimizQurd yedi, taladı bu ağacları,Nə qədər ağac var qurdun içində.
Kimdi səni bu qapıdan buraxanBir nazirliyin qapısında gözünün yaşını yağış kimi*yağdıran qoca bir kişi gördüm. Şikayəti Allahın yanına*