Ballada

Varnada günəş batır...Dayanmışam sahildə,Hava xoş, su da ilıq.Dənizdə bir gül vardır,Lalə kimi qırmızı,Bir az da bağrı yanıq.Mən dənizə baxıram:Uzaqlardan əsən meh,Saçıma çəkir daraq.Mən o gülə baxıram:Qəlbimdə baş qaldırırTükənməyən bir maraq.Yox, yox, bu gül deyildir:Sanki qanlı bir ürək.Üzür sahilə sarı.Görkəmində mərdliyinBasılmayan qüdrəti.Bir də qəmi, qubarı.O, sahilə gələrək,Qayaların içindəQabağımda dayandı.– Söylə kimsən? – dedim mən.O isə alovlanıbSuda şam kimi yandı:– Mən sənin eloğlunam...Unutmadım Kəpəzi,Unutmadım Qoşqarı.Bu suların altındaTökülübdür üstüməBizim dağların qarı.Vətən candan şirindir,O, dayandı bu ara,Dalğalandı dəniz də.Mən də xəyala daldım:Xəyallar da danışırBizim zəmanəmizdə.– Bəli... Vətən dedim mən...Neyləyim ki, əllərimYetişməyir bir ona.Məni düşmən gülləsiBu dənizin qoynundaBulayıbdır al qana.Səni görüb uzaqdan,Suları yara-yaraÇıxmışam indi üzə.Ölümün evi uçsun...Məni həsrət qoyubdurBir dosta, şirin sözə.Yamanca narahatam...Su altından edirəmYer üzünə tamaşa.Yenə dünya çaxnaşır...Yenə ölüm, yenə qanVicdanlar dönüb daşa.

Amandır! Qoymayın sizParçalanıb ürəklərDənizlərə tökülsün.Şər yenə qəh-qəh çəkib,

Qılınc alıb əlinəXeyrin üstünə gülsün!Sən şairsən... Əzizim.Qələm götür, yaz bunu,Yaz, eşitsin qoy hamı.Söylə bütün dünyaya:Hər şeydən yaman olurÖlülərin qiyamı.Günəş batdı uzağda,Nədənsə, susdu artıq,Danışmadı o bir də.Dalğalanan sulara,Sahildəki daşlaraÇökdü qara bir pərdə.Mən yenə oturmuşam,Beynimdə dünya... insan...Oturmuşam yenə tək.Amma indi dənizdəNə bayaqkı gül vardır,Nə də ki qanlı ürək!..İçimdə tufan qopdu,Sanki bu dəm ürəyimOldu sinəmdə şan-şan,Baxdım heç kim deyildir:Öz qəlbimdir mənimləBu sahildə danışan!

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе