Страница 2 из 2 · 50%

از ابوالحسن بن علی خرقانی [عمر خیام]

اسرار ازل را نه تو دانی و نه من وین حرف معما نه تو خوانی و نه من

هست از پس پرده گفت‌وگوی من و تو گر پرده برافتد نه تو مانی و نه من

از اسدی طوسی

یکی جامهٔ زندگانی است تن که جان داردش پوشش خویشتن

بفرساید آخرش چرخ بلند چو فرسود جامه بباید فکند

نمیرد هر آن کس که زاید درست شود نیست چون نیست بود از نخست

کجا شد کیومرث شاه بلند کجا جم و طهمورث دیو بند؟

از امامی خلخالی

با خلق خدا سخن به شیرینی کن اظهار نیاز و عجز و مسکینی کن

تا بر سر دیده جا دهندت مردم چون مردمِ دیده ترک خودبینی کن!

از انصاری

مست توام، از باده و جام آزادم صید توام، از دانه و دام آزادم

مقصود من از کعبه و بتخانه تویی ورنه من از این هر دو مقام آزادم

ابواسماعیل هروی

عیب است بزرگ برکشیدن خود را وز جملهٔ خلق برگزیدن خود را

از مردمک دیده بباید آموخت دیدن همه کس را و ندیدن خود را

اشرفی سید، از سمرقند

تا کی گویی که هر دو عالم در هستی و نیستی لئیم است

چون تو طمع از جهان بریدی دانی که همه جهان کریم است

اعجاز هراتی

با دو عالم گشته‌ام بیگانه، الفت را ببین رفته‌ام از خاطر ایام، شهرت را ببین

ای که بی‌تابانه می‌پوشی لباس عافیت اول از تقویم سن و سال ساعت را ببین!

بوعلی سینا، ملقب به شیخ‌الرئیس

مادر زمانه مثل او را نزاییده، تألیفات زیاد دارد. در جمیع علوم و فنون سرآمد جهان و مشار بالبنان بوده و مستغنی از توصیف است. گویا استمداد غیبی داشت. اسم چنین شخص بزرگوار را در سلک شعرا نوشتن دور از قاعدهٔ انصاف و مردمی است، ولی من‌باب تیمن و تبرک اسمی از آن عالی‌جناب که در حقیقت سبب افتخار ایرانیان است ذکر می‌شود:

تا بادهٔ عشق در قدح ریخته‌اند واندر پی عشق عاشق آویخته‌اند

با جان و روان بوعلی، مهر علی چون شیر و شکر به هم درآمیخته‌اند

(وله ایضاً)

دل گرچه در این بادیه بسیار شتافت یک موی ندانست ولی موی شکافت

اندر دل من هزار خورشید بتافت آخر به کمال ذره‌ای راه نیافت

(وله ایضاً)

ز منزلات هوس گر برون نهی قدمی نزول در حرم کبریا توانی کرد

ولیک این عمل رهروان چالاک‌ست و نازنین جهانی کجا توانی کرد

(وله ایضاً)

از قعر گل سیاه تا اوج زحل کردم همه مشکلات گیتی را حل

بیرون جستم ز قید هر مکر و حیل هر بند گشاده شد مگر بند اجل

(وله ایضاً)

مائیم به عفو تو تولاً کرده وز طاعت و معصیت تبرا کرده

آنجا که عنایت تو باشد، باشد ناکرده چو کرده، چون ناکرده

(وله ایضاً)

ای نیک نکرده و بدی‌ها کرده وانگه به خلاص خود تمنا نکرده

بر عفو مکن تکیه که هرگز نبود ناکرده چو کرده، کرده چون ناکرده

از اهل طوس، «باسم» تخلص دارد

بهشتی بدی گیتی از رنگ و بو اگر مرگ و پیری نبودی در او

زما تا دم مرگ یک دم ره است اگر دم‌دراز است و، گر کوته است

اومانی، اسمش عبدالله همدانی

آن‌چه مقصود ز شعر است چو در گیتی نیست شاعران را همه زین کار خدا توبه دهید

اوحدی مراغه‌ای

زین جامه‌ها چه فایده چون می‌کَند اجل زین پرده‌ها چه سود که بر ما همی درند

کمتر ز مور و مار شمار آن گروه را کز بهر مور و مار تن خویش پرورند

روزی امیر تخت‌نشین را نظر کنی کز تخت برگرفته به تابوت می‌برند

گرگ اجل یکایک از این گله می‌برد وین گله را نگر که آسوده می‌چرند

(وله ایضاً)

از توست فتاده در خلایق همه شور در پیش تو درویش و توانگر همه عور

ای با همه در حدیث و گوش همه کر وی با همه در حضور و چشم همه کور

انوری، اسمش اوحدالدین ابیوردی

آن کس که جگر خورد به خردی هنر آموخت در دور قمر گو بنشین خون جگر خور

نزدیک کسانی که به صورت چو کمان‌اند با سیرت ایشان نفسی می‌زن و در خور

پیغام زنی بر، تو همه اطلس و خز پوش یا مسخرگی می‌کن و حلوا و شکر خور

(وله ایضاً)

کیمیایی تو را کنم معلوم که در اکسیر و در صناعت نیست

رو قناعت گزین که در عالم هیچ چیزی به از قناعت نیست

(وله ایضاً)

ایمنی را و تندرستی را آدمی شکر کرد نتواند

در جهان این دو نعمت است بزرگ داند آن کس که نیک و بد داند

(وله ایضاً)

کارها را طلب مکن غایت تا نمانی ز کار خود محروم

زیرکان این مثل نکو زده‌اند طلب الغایة ای برادر شوم

(وله ایضاً)

آزاده گر کریم نباشد ورا چه غم گر بر خسیس طبع گراید به اضطرار سوی سگان گراید اگر بهر قوت را شیری که گور [او] غرم نیابد به مرغزار

(وله ایضاً)

گر صادقی تو عشوهٔ این قرص‌خور مخور ور مرد رهروی دم از این زن دگر مزن

دلخواه خود مخواه به جز ذکر ذوالجلال دلجوی خود مجوی به جز یاد ذوالمنن!

اوحد سبزواری، تخلص به اسم خود

وصل زن هر چند باشد پیش مرد کامجوی روح راحت را کفیل و عیش عشرت را ضمان

لیک او با شمع صحبت در نمی‌گیرد از آنک من سخن از آسمان [می]گویم او از ریسمان

امیدی، اسمش ارجاسب، از اهل ری

دریغا که در صحن این کهنه باغ چه آواز قمری چه آوای زاغ

چو شد یاوهٔ یاوه‌گویان بلند امیدی لب از نکته‌سنجی ببند!

خروس سحر چون برآرد خروش چرا بلبل مست گردد خموش؟

اثر، اسمش علی‌خان، از اهل اصفهان

خط لوح جبینم خود نوشتی گل من، خوب یا بد، تو سرشتی

گرم خط خطا بینی ز نامه خطش درکش به دست توست خامه

ز من جرمی که سر زد ای خداوند محمد شد غمین، ابلیس خرسند

چو عدلم از عذاب آید به فریاد دگر ره آن شود غمگین و این شاد

روا داری آیا ای ایزد پاک شود دشمن شکفته، دوست غمناک؟

(وله ایضاً)

محمد کآفرید ایزد تمامش ز نام خود برون آورد نامش

احد نام خود احمد نام او کرد به او از وحدت گفت‌وگو کرد

(وله ایضاً)

خداوندا دری از خویش بگشا رهی کآن بایدم پیمود بنما!

اوحدی کرمانی

یاد داری که وقت آمدنت همه خندان بدند و تو گریان؟

همچنان زی که وقت رفتن تو همه گریان شوند و تو خندان

آصفی

ای خواجه! مقام نیک و بد معلوم است فانی‌ست جهان، ملک ابد معلوم است

بیچاره! تو را غرور همه روز از بی‌خردی است یا خرد معلوم است

(وله ایضاً)

دیدم که مرا نیست به مستی هستی کردم همه صرف می‌پرستی هستی

من نیستم آن‌چه بودم اول ای شیخ گویا تو همان‌طور که هستی هستی

(وله ایضاً)

آن‌ها که نوای ارغنون می‌آرند بر سبزه شراب لاله‌گون می‌آرند

یک یک به نظاره سال دیگر بینی چون سبزه سر از خاک برون می‌آرند

(وله ایضاً)

پیمانه چون من دمی به میخانه گریست گفت از پی آن مرا که این گریه ز چیست

امروز دل من است پیمانهٔ تو تا خاک تو فردا گل پیمانهٔ کیست

حرف الباء

بابا افضل کاشانی

بازآ، بازآ هر آن‌چه هستی بازآ گر کافر و رند و بت‌پرستی بازآ

این درگه ما درگه نومیدی نیست صد بار اگر توبه شکستی بازآ!

(وله ایضاً)

ای جملهٔ خلق را ز بالا و ز پست آورده ز فضل خویش از نیست به هست

بر درگه عدل تو چه درویش و چه شاه در خانهٔ عفو تو چه هشیار چه مست

(وله ایضاً)

بد اصل گدا چو خواجه گردد نه نکوست مغرور شود نداند از دشمن دوست

گر دایرهٔ کوزه ز گوهر سازند از کوزه همان برون تراود که در اوست

بابا طاهر عریان، از اهل همدان

اگر دل دلبرد دلبر کدامی؟ وگر دلبر دل و دل را چه نامی؟

دل و دلبر به هم آمیته بینم ندانم دل که جز دلبر کدامی!

باباکوهی بن علی شیرازی

روح، بحری‌ست که عالم همه غرق‌اند در او بس عجب دانم اگر جسم کف دریا نیست

ظاهر و باطن ذرات جهان اوست همه نیست اشیا اگر او عین همه اشیا نیست

بهجت

گر بود صبر به درمان برساند روزی حیف و صد حیف که من صبر ندارم، چه کنم؟

بهرام میرزا بن شاه اسمعیل (طبعی موزون داشت)

بهرام! در این سراچهٔ پر شر و شور تا کی به حیات خویش باشی مغرور؟

کرده است در این بادیه صیاد اجل در هر قدمی هزار بهرام به گور

بیانی، شهاب‌الدین کرمانی

خانهٔ دل وطن توست ز جان رنجه مدار دو سه روزی که در این زوایه مهمان باشی!

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

İbrahim bəyin işinin sonu və təəssübkeşliyinin nəticəsi

چنانچه در سیاحتنامه نگارش یافت، شب ساعت سه در خانهٔ میزبان محترم ما در میان ابراهیم‌بیگ و یک نفر ملا مباحثه و مجادله به وقوع پیوست و کلاه ابراهیم‌بیگ به لامپا برخورد، لامپا شکست و خانه آتش گرفت. از کوشش و سعی بسیار، اطفای نایرهٔ خانمان‌سوز دست داد؛ ملا نیم‌سوخته خود را بیرون انداخت. اما به وجود ابراهیم‌بیگ از آتش آسیبی نرسیده با چند نفر او را بیرون کشیدیم. هیاهو به همسایگان سرایت کرده خلق انبوه و پلیس جمع شد. بعد از ساعتی دو دسته از طولومبه‌چیان [تلمبه‌چیان] محله رسیدند ولی از «یانقون» با حریق اثری نمانده بود.این کیفیت حریق در اسلامبول خیلی نقل دارد. اگر در یک محله یانقون (یا حریق خانمان‌سوزی) واقع شود، بعد از نیم ساعت تمام اهل اسلامبول خبردار می‌شوند که در کجا یانقون به هم رسیده. هر کس در آن محله خانهٔ اقربا و دوست و آشنا داشته باشد، سواره و پیاده به آن طرف دوان و هجوم‌آور می‌شود. و قانون یانقون بدین قرار است: در اسلامبول در چند جا مناره بلند - که «قلهٔ یانقون» می‌نامند - ساخته شده، شب و روز دیده‌بان [و] موکل، به هر طرف نگران هستند. قراول به محض دیدن علامت یانقون - نسبت به هر محله و سرزمین نشان مخصوص دارد - می‌کشد. فی‌الفور هفت تیر توپ انداخته می‌شود. قراول نزدیک قله فریاد می‌کشد: «یانقون وار!» صدای او را قراول کوچهٔ دیگر می‌شنود. آن هم به دستور، در تمام محله فریاد می‌زند «یانقون وار!» در فلان جا و فلان محله. فی‌الفور صدا به صدا وصل شده، اسلامبول - که عبارت از دهنهٔ بحر سیاه تا جزیره‌های بزرگ (بویوک‌آدا) و تقریباً پنج و شش فرسخ می‌باشد - در نیم ساعت تمام نفوس با خبر می‌شوند که حریق در کجا واقع شده و در کدام محل. در شش مرکز آلای [؟] اطفائیه هست که از طرف دولت با علم و مشق مخصوص تعلیم و تربیت یافته‌اند؛ جمیع اسباب و آلات اطفائیه حاضر است؛ منتظر شیپور حاضراش هستند. فوراً اسب‌ها را بسته، محض شنیدن شیپور عراده‌ها راه افتاده، با نظام مخصوص معجلاً خود را به جای حریق می‌رسانند. اولاً چند باب خانه از اطراف حریق منهدم می‌سازند، بعد بنای آب‌پاشی می‌گذارند. سوای این‌ها، در هر محله یک دسته اطفائیه از اهل محله نیز هست و آن‌ها را «طولومبه‌چی» می‌نامند. طولومبهٔ خود را برداشته پای برهنه به تعجیل تمام می‌دوند. هر کس اول رسید پنج لیره و دومی سه لیره انعام دارد؛ باقی بی‌بهره‌اند.

15 мин
İbrahim bəyin işinin sonu və təəssübkeşliyinin nəticəsi, 2

روز ششم، تذکره‌جات را صورت داده بلیت کشتی خدیویه گرفتیم. ولی احترام و مهربانی که در خانهٔ میزبان از خود و عیالش دیده‌ایم به توصیف نمی‌آید. پدر و یا خود ابراهیم‌بیگ چه‌قدر خوشبخت بوده که چنین دوست به دست آورده بودند. دوست حقیقی نادر به دست افتد، خصوصاً در این اوان که زمانه قحبه است و مردمانش آشفته به مکر و حیله، صداقت کم، شقاوت بسیار، امانت معدوم، خیانت موجود. از حکیمی پرسیدند: «یار خوب است یا برادر؟» گفت: «برادر خوب است اگر یار باشد.» بدیهی است یار صادق بی‌غرض از برادر بهتر است.یوم‌الاحد به مصر تلگراف کردم: «میرزا عباس به خانه خبر ده با کشتی خدیویه عازم هستیم!»

20 мин
İbrahim bəyin işinin sonu və təəssübkeşliyinin nəticəsi, 3

سکینه را صدا کرده حال محبوبه را پرسیدم.گفت: «دختران آن‌جایند. مفصل گریه می‌کند، هر قدر سخنان تسلیت‌آمیز می‌گویند ساکت نمی‌شود؛ با حیرت نگاه می‌کند، جواب نمی‌دهد.» وقت شام همه رفتند مگر رفیقهٔ اصلی که دوست صادق و محبهٔ محبوبه بود ماند.

19 мин
İbrahim bəyin işinin sonu və təəssübkeşliyinin nəticəsi, 4

در این اثنا دق‌الباب کرده گفتم: «خانم تشریف بیاورید! من می‌روم.»در این بین حاجی مسعود آمد. گفت: «میرزا عباس با یک نفر که نمی‌شناسم آمده.»

20 мин

Стихи других поэтов