Qəzəl 2587

هر کجا باشند رنگین فطرتان در گلشنندخوش خیالان با پری در زیر یک پیراهنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2602

بی زبان جمعی که از حیرت چو ماهی می شوندمحرم دریای اسرار الهی می شوند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2607

داغ ناسور مرا گر بر دل صحرا نهنداز خجالت لاله ها بر کوه پا بالا نهند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2612

رزق هر کس چون صدف از عالم بالا بودفارغ از چین جبین موجه دریا بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2620

ذوق خاموشی مرا روزی که دامنگیر بودگرد را هم سرمه سای ناله زنجیر بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2627

آبروی کعبه گر از چشمه زمزم بودکعبه دل را صفا از دیده پرنم بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2642

کی ز سیل گرم‌رو بر روی صحرا می‌رود؟آنچه از مژگان تر بر چهرهٔ ما می‌رود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2665

چون صنوبر بادپیما گر سراپا دل شودمیوه مقصود هیهات است ازو حاصل شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2671

نیست ممکن هر که تنها شد حضورش کم شودگوشه عزلت بهشتی نیست حورش کم شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2685

خانه‌ای کز نور حسن او مصفا می‌شودحلقه بیرون در محو تماشا می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2689

عشقبازان را طرف بسیار پیدا می شودکار اگر عشق است پر همکار پیدا می شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2694

بعد عمری گر وصال او میسر می‌شودشرم پیش چشم من سد سکندر می‌شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2696

زان رخ گلگون عرق یاقوت احمر می‌شودچون زمین افتاد قابل دانه گوهر می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2699

جان بی‌مغزان به خاک تیره واصل می‌شودکاروان کف بیابان مرگ ساحل می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2701

دل خراب از خندهٔ پنهان آن گل می‌شودسنگ این مینای خالی پرتو مل می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2707

جان زترک جسم چون گوهر فروزان می شودچون بخار از گل برآید ابر نیسان می شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2708

زودتر دل جمع گردد چون پریشان می شودچون شود سی پاره قرآن ختم آسان می شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2712

در زمستان باغ اگر از برگ عریان می شودبرگ عیش خلق افزون در زمستان می شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2727

یک دل روشن نگهبان جهانی می‌شودعصمت یوسف حصار کاروانی می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2737

غنچهٔ این باغ بوی پارهٔ دل می‌دهدشاخ گل یادی ز دست و تیغ قاتل می‌دهد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2747

یوسف زندانی ما راحت از دنیا ندیداز عزیزان هیچ کس خوابی برای ما ندید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2776

دل نیاسود از تردد تا نشد منزل سفیدکرد ما را رو سفید آخر، که روی دل سفید!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2779

چشم ما را پرده غفلت شد ابروی سفیدباز ناورد از ختا این نافه را موی سفید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2783

وصف شکر تا به چند از طوطیان باید شنید؟حرف تلخی هم از آن شیرین زبان باید شنید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2789

غنی فیض از دل شب چون فقیران درنمی‌یابدز ظلمت آنچه یابد خضر، اسکندر نمی‌یابد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2793

دل از امید وصلش هر زمان در پیچ و تاب افتدوگرنه خضر هیهات است در دام سراب افتد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2801

نمی خواهم نقاب از صورت احوال من افتدکه در جمعیت دلها خلل از حال من افتد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2811

شکر لعل لبش در تلخی دشنام می‌پیچدز شیرینی زبانش بوسه در پیغام می‌پیچد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2830

به افسون پیر و طول امل هشیار کی گردد؟ره خوابیده از بانگ جرس بیدار کی گردد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2836

به خدمت بنده از آزادمردان زود می‌گرددایاز از حسن خدمت عاقبت محمود می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq