Qəzəl 6732

سرمپیچ از داغ تا سرحلقه مردان شویدر سیاهی غوطه زن تا چشمه حیوان شوی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6733

سر به جیب فکر بر تا از فلک بیرون شویبر کمی زن تا چو ماه عید روزافزون شوی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6735

خنده‌ی بی‌جا مزن تا طعن بی‌جا نشنویپا منه بیرون ز راه شرم تا پا نشنوی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6737

جام هیهات است از صهبا کند پهلو تهیاین حبابی نیست کز دریا کند پهلو تهی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6739

چمن را داغ دارد رویت از گلهای پی در پیز ریحان های جان پرور، ز سنبلهای پی در پی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6743

مکن طول امل را پیروی تا پیشوا گردیعنان خود به هر موجی مده تا ناخدا گردی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6745

به ظاهر نیست عشق را اگر بر دست و پا بندیبه هر مو دارد از پاس وفاداری جدا بندی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6747

نمی آییم چون یوسف به چشم هر خریداریبحمدالله متاع ما ندارد روی بازاری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6750

به ظاهر گر دریغ از نامرادان روی خود داریروانشان تازه از مد رسای بوی خودداری

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6752

گر اندک نیکیی از دستت آید در نظر داریبت خود می کنی سنگی اگر از راه برداری

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6754

مکن با تلخکامان رو ترش تا شکری داریکه همچون مور خط در چاشنی غارتگری داری

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6755

زمین از دامن تر عالم آب است پنداریز غفلت آسمان ها پرده خواب است پنداری

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6757

ز زهرچشم او رگ در تنم مارست پنداریسر هر موی بر تن نیش خونخوارست پنداری

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6765

گره در سینه هر کس که باشد گوهر رازیبود هر تاری از پیراهن او خار ناسازی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6768

چه در طول امل از حرص بی باکانه آویزی؟به این زلف پریشان هر نفس چون شانه آویزی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6778

کرامت کن مرا ای ابر رحمت چشم گریانیکه از هر خنده بر دل می رسد زخم نمایانی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6785

چرا هرگز به سر وقت من بیدل نمی آیی؟چنین کز دیده غافل می روی غافل نمی آیی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6791

که غیر از سنگ طفلان می کند دیوانه آرایی؟که غیر از گنج گوهر می کند ویرانه آرایی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6792

به توحید خدا همچون الف گویاست تنهاییدویی در پله شرک است و بی همتاست تنهایی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6793

ندارم یاد خود را فارغ از عشق بلاجوییچو داغ لاله دایم در نظر دارم پریرویی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6797

روی دل با همه کس در همه جا داشته ایدر ته پرده نیرنگ چها داشته ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6806

چه ثمر می‌دهد آن دل که نه آبش کردی؟به کجا می‌رسد آن پا که به خوابش کردی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6807

نیست چون صبح ترا جز نفس معدودیچه کنی چون دل شب تیره اش از هر دودی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6809

اگر از موج خطر چشم به ساحل داریدر دل بحر همان آینه در گل داری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6811

رخصت بوسه اگر از لب جامی داریتلخ منشین که عجب عیش مدامی داری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6812

هر کس از اهل نظر را به بیانی داریچشم بد دور که خوش تیغ زبانی داری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6824

چند در فکر سرا و غم منزل باشی؟گذرد قافله عمر و تو غافل باشی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6832

از سر صدق اگر سینه خود چاک کنیفیض صبح از نفس پاک خود ادراک کنی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6843

عیش فرش است در آن محفل روح افزاییکه فتد شیشه می جایی و ساقی جایی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6845

بهار گشت ز خود عارفانه بیرون آیاگر ز خود نتوانی ز خانه بیرون آی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq