Qəzəl 3319

گوشه گیری که لب نان حلالی داردسی شب از گردش ایام هلالی دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3335

زخم عشاق محال است ز خنجر گذردچه خیال است که مخمور ز ساغر گذرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3336

چه عجب تیر خدنگ تو گر از دل گذرد؟راهرو گرم چو گردید ز منزل گذرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3347

ای دل از دشمن خاموش حذر باید کرداز گزند می بی جوش حذر باید کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3363

آن که منع من مخمور ز صهبا می‌کردلب میگون تو را کاش تماشا می‌کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3366

حسن آن روز که آیینه مصفا می‌کردعشق در پرده زنگار تماشا می‌کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3373

شعله شوق اگر در دل خارا گیردکعبه چون محمل لیلی ره صحرا گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3383

قطره آن کس که پی آب به ظلمت می زدکاش خود را به دم تیغ شهادت می زد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3390

بر ز نخدان تو هرکس که نگاه اندازدگر بود خضر، دل خویش به چاه اندازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3402

دل اگر از سر اخلاص ز جا برخیزدخضر چون سبزه ز بوم و بر ما برخیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3405

منعم از خواب عدم تیره روان برخیزدهر که شب سیر خورد صبح گران برخیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3408

گریه ابری است که از دامن دل می خیزدآه گردی است که از رفتن دل می خیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3410

من که دارم که گلم بر سر بالین ریزد؟قطره ای چند مگر دیده خونین ریزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3430

اگر آن غمزه خونریز مصور می‌شدآب آیینه چو شمشیر به جوهر می‌شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3435

ساقی بزم اگر آن دلبر رعنا باشددور اول همه را نشأه دوبالا باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3444

گر صفای حرم کعبه ز زمزم باشدزمزم کعبه دل دیده پر نم باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3450

آتش قافله ما دل روشن باشدگرد ما سرمه بیداری رهزن باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3455

هرکه را چشم بر آن گوشه ابرو باشددلش آویخته پیوسته به یک مو باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3459

ظاهر و باطن مردان به صفا می باشدپشت این آینه ها روی نما می باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3478

دلش از گریه من رنگ نمی گرداندکوه را سیل گرانسنگ نمی گرداند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3479

خویش را گر ز خور و خواب توانی گذراندکشتی خود سبک از آب توانی گذراند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3481

حسرت عمر، مرا در دل افگار بماندرفت سیلاب به دریا و خس و خار بماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3482

چهره ات شمع فروزان شده را می ماندکاکلت دود پریشان شده را می ماند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3498

با لب تشنه جگر سر به سرابم دادندآتشم را ننشاندند و به آبم دادند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3508

روشنائی که درین دایره صاحب دیدندهمه چون شبنم گل آینه خورشیدند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3509

به کمان پشت و به شمشیر دهن بخشیدندسینه گرم چو خورشید به من بخشیدند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3515

گوشه گیران که ز ایام کناری دارندهمچو صیاد کمینگاه شکاری دارند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3522

جرم یوسف به چه تقریب عزیزان بخشند؟بیگناهی گنهی نیست که آسان بخشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3525

چون نفس زیر فلک دل به هوس راست کند؟زیر سرپوش، چراغی چه نفس راست کند؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3531

در صدف چشم محال است گهر باز کندگره از دیده پوشیده سفر باز کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq