بر ز نخدان تو هرکس که نگاه اندازدگر بود خضر، دل خویش به چاه اندازد

گرد بر دامن دریای کرم ننشیندابر اگر سایه رحمت به گیاه اندازد

عقده مشکل ما را به نسیمی دریابتا به کی آه به اشک، اشک به آه اندازد؟

در گذر از سر نظاره آن قد بلندکاین تماشا ز سر چرخ کلاه اندازد

دور باش مژه از هر دو طرف استاده استزهره کیست بر آن چشم نگاه اندازد؟

شکوه در دل گره و جرأت گفتارم نیستمگر این سلسله را اشک به راه اندازد

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب از درد تغافل دل اگر خون گرددبه ازان است کسی رو به نگاه اندازد

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar