Qəzəl 3780

نظر بر آن رخ چون آفتاب نتوان کردبه یک نگاه دل خویش آب نتوان کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3781

علاج غم به می خوشگوار نتوان کردبه آب، آینه را بی غبار نتوان کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3800

ز کاوش دلم آزار رنگ می بازدبه پای من چو رسد خار رنگ می بازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3808

ز شمع شهپر پروانه ها اگر سوزدمرا ز گرمی پرواز بال و پر سوزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3811

نگه ز دیدن رخسار یار می سوزدنسیم صبح درین لاله زار می سوزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3813

به روی خوب تو هرکس ز خواب برخیزداگر ستاره بود آفتاب برخیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3824

لبت ز خنده دندان نما گهر ریزدتبسم تو در آب گهر شکر ریزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3825

ز جلوه تو دل آسمان فرو ریزدگل ستاره چو برگ خزان فرو ریزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3841

جنون من ز نسیم بهار کامل شدحذر کنید که دیوانه بی سلاسل شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3843

زگریه آینه هر دلی که روشن شدچو اشک، مردمک حلقه های شیون شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3858

فروغ گوهر چرخ از جلای دل باشدصفای روی زمین در صفای دل باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3859

مرا جلای دل از چشم خونفشان باشدکه آب صیقل خاک است تا روان باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3868

نشاط زنده دلان پایدار می باشددرین پیاله می بی خمار می باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3872

به ملک امن رضا شور وشر نمی باشدکه انقلاب در آب گهر نمی باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3879

کریم اوست که خود را بخیل می داندعزیز اوست که خود را ذلیل می داند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3881

قد تو سرو چمن را پیاده می داندرخ تو چهره گل را گشاده می داند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3883

دهان تنگ تو هر خرده‌دان نمی‌داندکه غیب را به جز از غیب‌دان نمی‌داند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3886

خط تو سلسله خود به مشک ناب رساندکمند زلف تو خود را به آفتاب رساند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3910

سمنبران که به لب آبدار چون گهرندبه چهره از جگر عاشقان برشته ترند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3911

به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برندهزار عقد گهر با لب خموش برند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3912

سبکروان ز غم روزگار بیخبرندچو دامن فلک از زخم خار بیخبرند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3924

چگونه باده عرفان جماعتی نوشندکه باده در رگ تاک است ومست ومدهوشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3929

فغان چه با دل سنگین آن نگار کندخروش بحر به گوش صدف چه کار کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3931

اگر نه چشم من آن دلنواز باز کندمرا ز هر دو جهان کیست بی نیاز کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3933

اجل چه کار به جانهای با کمال کندچرا ملاحظه خورشید از زوال کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3946

خوشا کسی که به دامان خود قدم شکندتمام دست شود خویش را بهم شکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3948

ترانه های جهان گرچه مختلف رنگندتو چون ز پرده برآیی همه یک آهنگند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3949

ز دل نگشت مرا آه سینه تاب بلندنشد ز سوختگی دود ازین کباب بلند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3964

اگر چه دیده به خواب از صدای آب رودمرا ز قلقل مینا ز دیده خواب رود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3966

به گریه نقطه خال تو از نظر نرودکه داغ لاله به خونابه جگر نرود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq