Qəzəl 202

دل شود شاد از شکست آرزو آزاده رااین سبو از خود برآرد در شکستن باده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 203

عمر در تلخی سرآید در شراب افتاده راساحل از موج خطر باشد در آب افتاده را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 206

دل سیه سازد در و دیوار، سودا کرده راشهر زندان است روی دل به صحرا کرده را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 210

از خسیسان چاره نبود مردم بگزیده رامی شود گاهی به برگ کاه حاجت، دیده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 220

سخت دشوارست پیچیدن عنان ناله رادل چو نی سوراخ گردد دیده‌بان ناله را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 226

بیش شد از چوب گل سودا من دیوانه راشعله ور سازد خس و خاشاک، آتشخانه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 230

از نظرها چون کند وحشت نهان دیوانه راسنگ طفلان می شود سنگ نشان دیوانه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 231

آه از زنگ کدورت پاک سازد سینه رامی شود روشن ز خاکستر سواد آیینه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 233

هست یک نسبت به نیک و بد دل بی کینه رانیست صدر و آستانی خانه آیینه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 244

از کمر بیرون نیامد تیشه فرهاد ماکوه را برداشت از جا، ناله و فریاد ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 246

در گذر ای آسمان از وادی آزار ماشیشه خود را مزن بر سنگ بی زنهار ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 264

نه ز خامی نقش ها را خام می بندیم ماپرده بر چشم بد ایام می بندیم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 274

پیش آن آیینه رو راه سخن داریم مابخت سبز طوطی شکرشکن داریم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 275

گرچه ما را نیست بر روی زمین ویرانه‌ایخانه ها چون گنج در زیر زمین داریم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 283

آسمان را خانه زنبور می دانیم ماانجمش را دیده های شور می دانیم ما

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 295

درنمی آید به چشم از لاغری مجنون مامحمل لیلی بود سرگشته در هامون ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 301

ای زبون در حلقه زنجیر زلفت شیرهاسر به صحرا داده چشم خوشت نخجیرها

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 303

ای ره خوابیده را از نقش پایت بال‌هااز خرامت عالم آسوده را زلزال‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 305

پخته می‌گردند از سودای زلفش خام‌هااین ره باریک، رهرو را دهد اندام‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 306

ای در آتش از گل روی تو نعل لاله‌هاماه رخسار ترا از حلقه خط هاله‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 307

سر نمی‌پیچند از تیغ اجل دیوانه‌هاگوش بر آواز سیلابند این ویرانه‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 309

در بهاران از چمن ای باغبان بیرون میاتا گلی دربار هست از گلستان بیرون میا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 310

مشو از نفس ایمن تا توانی آرمید آنجاکه بیم این جهانی، می شود یکسر امید آنجا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 311

به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجاکه اینجا هر که سستی کرد نتواند رسید آنجا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 312

مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجاکه نعل از ماه نو دارد در آتش آفتاب اینجا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 314

کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟که آتش زیر پا دارند دلها همچو عود اینجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 319

دگر با نوخطی دارد دل من در میان سوداکه دارد در گره هر موی خطش یک جهان سودا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 322

که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟که می گفت از تنور خام این طوفان شود پیدا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 328

به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدامگر در پیرهن گردد تن آن سیمتن پیدا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 334

نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا راسفیدی جامه احرام باشد دیده ما را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq