داریم در زمانه بد طالع زبونطالع چنین زمانه چنان چون کنم چون

Oldu bu bəd zəmanədə həm taleyim zəbun,Tale belə, zəmanə elə, dərdü qəm füzun.

خور نیست هر سحر پی آزار ما فلکدستی ز آستین جفا می کند برون

Xurşid sanma, zülm əlidir kim, səhər-səhərCövr etməyə bizə çıxarar tasi-sərnigun.

کم دیده ایم بر رخ زرد و سرشگ آلرنگ ترحم از روش چرخ نیلگون

Biz görmədik saralmış üzə, qanlı yaşlaraRəhm eyləsin bu tərsə dönən çərxi-nilgun.

خون می رود ز دیده ما بس که چون شفقبی مهری فلک دل ما کرده است خون

Dolmuş qan ilə gözlərimiz bir şəfəq kimi,Çün mehrsiz fələk eləyib xəstə qəlbi xun.

ما دون نه ایم گر نکند میل دور نیستبا غیر جنس خود نه عداوت سپهر دون

Biz yüksəyik, ədavət üzündən uzaq deyil,Meyl etməsə öz əksinə bir dəm sipehri-dun.

فرهاد دید رحمت سیر ره بلاپیچید پای عجز بدامان بیستون

Fərhad gördü dərdü bəla çoxdu seyrdə,Axırda tutdu icz ilə damani-Bisütun.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. از ذکر جور دور فضولی ترا چه سودکم گوی نگشته که از آن غم شود فزون

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Cövri-zəmanı zikr eləməkdən nə faidə,Cəhd et, Füzuli, olmayasan dərdə rəhnümun.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Fələk və tale