Adı batmış
Bir az payızın sonu,Və...sonra bütün qışı.Ürəyimə toxunur,Bir ananın qarğışı..
Bu dərdlərin, bu da sən,Bu da dona qalan qış:-Niyə cavab vermirsən,Ayə, ay adı batmış...
Anam, zaman qarıymış,Qulaqlara qurğuşun.İki başı varıymışBəlkə də bir qarğışın...
Süründüm dizin-dizin,Sonra qanad çıxardım.Mən çətənə cevizinİçindən ad çıxardım...
Yer qürbət, mən didərgin,Qırılan qanadımnan.Elə batdı ki, bir gün,Adım çıxdı yadımdan.
Kimə çatar gileyim,-Əmanətimi qaytar.Kimim var, kimə deyimBatan adımı qaytar.
Hanı yadın, yaxının,Varmı səni duyan səs?Ya balıqqulağınınİçində uyuyan səs.
Dənizmi olub bu yer,Əmanətimi səndə?Səndən istəyirəm, ver,Batan adımı səndən...
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/memmed-ismayil-adi-batmis
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir