Qönçə bələklərdə gül saxlanırdı
Qönçə bələklərdə gül saxlanırdı,Üstünə şəfəqlər saçılacaqdı.İçində böyüyüb, pardaqlanırdıBaharı görüncə açılacaqtı...
Gəldiği kimi də qayıdar bahar,Ötən fəsillərə baxma acıgla.Açılan güllərə neçə göz baxar,Açar gözümüzü gözü açıqlar.
Dünyaya gəldimi, uçan ox olar,-Ömrün son mənzili verilib nişan!Böyüyüb-böyüyüb yaşıl zoğ olar,Gül kimi içindən açılar insan.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/memmed-ismayil-qonce-beleklerde-gul-saxlanirdi
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Qırxıncı illərin qədəmi ağır...Yerə çınqı düşdü...
Qəm yemə, qaldısa son ümid yeri...Başını qatanda qürbət çağları,Gedib son mənzildə unutma ilki..
Gedərsən, məchula yol gedər gedənGedərsən, məchula yol gedər gedən,Qürbət, bir açılmaz sirdən başlıyar.
Nə yaxşı ki vətən var yaddan çıxdığın yerdəGah daşdan, gah divardansüzülüb hərdən-hərdən
Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar
Təzə eşqə düşən könlüm,Mizrab götür, teli dindir.
Bənzəyir cənnətə yazi-növbaharBənzəyir cənnətə yazi-növbaharXassə ba ruyi xoşi gülizar.
از دهانش بسخن جز اثری نتوان یافتاز میانش بمیان جز کمری نتوان یافت
Qəzəl: Yüz hüsn dil ü dideyi-heyrana yetişməzYüz hüsn dil ü dideyi-heyrana yetişməz,Yüz gənc həqiqətdə bu viranə yetişməz