Həmam Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
وداع چون تو نگاری نه کار آسان استهلاک عاشق مسکین فراق جانان است
Qəzəl 42ز جانان مهر و از ما جانفشانیستجواب مهربانان مهربانیست
Qəzəl 44فتنه از بالای تو بالا گرفتشهر از آن رفتار خوش غوغا گرفت
Qəzəl 48چون کرد دیگر آن بت چابک سوار کوچآرام کرد از دل و صبر و قرار کوچ
Qəzəl 49از وقت صبح هست دلم را صفای صبحجانم منور است به نور لقای صبح
Qəzəl 51دلم شکست بدان زلفهای پرشکنشکه زیر هر خم زلفش صد انجمن دارد
Qəzəl 53مگر سنگین دل است و جان نداردهر آن کس کاو چو تو جانان ندارد
Qəzəl 58دردمندان را ز بوی دوست درمان میرسدمژدۀ فرزند پیش پیر کنعان میرسد
Qəzəl 59جان را به جای زلفت جای دگر نباشدزین منزل خوش او را عزم سفر نباشد
Qəzəl 63نیِ بینوا ز شکّر به نوا شکرفشان شدچه خوش است نغمه او را که حیات جاودان شد
Qəzəl 65برو ای زاهد مغرور و مده ما را پندعاشقان را به خدا بخش ملامت تا چند
Qəzəl 69عاقلان از غافلان اسرار خود پوشیدهاندآب حیوان در میان تیرگی نوشیدهاند
Qəzəl 75به کوی دوست که وهم و خیال ره نبرندمجال کی بود آنجا که عاشقان گذرند
Qəzəl 79آنچه باید همه داری و نداری مانندکس نگوید مه و خورشید به رویت مانند
Qəzəl 85هوس عمر عزیزم ز برای تو بودبکشم جور جهانی چو رضای تو بود
Qəzəl 92بهشت روی تو را پاک دیدهای بایدکه جز به دیدن روی تو دیده نگشاید
Qəzəl 97سالها باید که چون تو ماهی از دوران برآیدیا چو بالای تو سروی خوش زسروستان برآید
Qəzəl 107دوش از لبت ربودهام ای مهربان شکرپیداست در بیان من امروز آن شکر
Qəzəl 120عاشق کسی بود که کشد بار یار خویششهوت پرست مانده بود زیر بار خویش
Qəzəl 122که می گوید که هست این صورت از گلهمه لطفی همه جانی همه دل
Qəzəl 136چون سر زلف تو برعارض زیبا دیدمروز نوروز و شب قدر به یکجا دیدم
Qəzəl 142ساقیا بر سر جان بار گران است تنمباده ده باز رهان یک نفس از خویشتنم
Qəzəl 143عنبرین است به ذکر تو نفسها که زنمبه حدیث دگر آلوده مبادا دهنم
Qəzəl 151ما گر چه ز خدمتت جداییمتا ظن نبری که بیوفاییم
Qəzəl 154تازه شود حیات ما چون بگشاید او دهنبوی گل است یا نفس آب حیات یا سخن
Qəzəl 161عاشقی چیست به جان بندهٔ جانان بودنگر لبش جان طلبد دادن و خندان بودن
Qəzəl 166تا عقل کل حیران شود برقع ز رخ یک سو فکنتا روح سرگردان شود تابی در آن گیسو فکن
Qəzəl 174پاکچشمانند مرد روی توراه کژبینان نباشد سوی تو
Qəzəl 181چو بالای تو گر سروی میان بوستانستیاز آن سرو سهی بستان بهشت جاودانستی
Qəzəl 188ای باد نو بهاری بوی بهشت داریاز سوی گل رسیدی یا پیک آن نگاری