Qəzəl 33

وداع چون تو نگاری نه کار آسان استهلاک عاشق مسکین فراق جانان است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 42

ز جانان مهر و از ما جان‌فشانی‌ستجواب مهربانان مهربانی‌ست

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 44

فتنه از بالای تو بالا گرفتشهر از آن رفتار خوش غوغا گرفت

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 48

چون کرد دیگر آن بت چابک سوار کوچآرام کرد از دل و صبر و قرار کوچ

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 49

از وقت صبح هست دلم را صفای صبحجانم منور است به نور لقای صبح

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 51

دلم شکست بدان زلف‌های پرشکنشکه زیر هر خم زلفش صد انجمن دارد

Həmam TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 53

مگر سنگین دل است و جان نداردهر آن کس کاو چو تو جانان ندارد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 58

دردمندان را ز بوی دوست درمان می‌رسدمژدۀ فرزند پیش پیر کنعان می‌رسد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 59

جان را به جای زلفت جای دگر نباشدزین منزل خوش او را عزم سفر نباشد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 63

نیِ بی‌نوا ز شکّر به نوا شکرفشان شدچه خوش است نغمه او را که حیات جاودان شد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 65

برو ای زاهد مغرور و مده ما را پندعاشقان را به خدا بخش ملامت تا چند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 69

عاقلان از غافلان اسرار خود پوشیده‌اندآب حیوان در میان تیرگی نوشیده‌اند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 75

به کوی دوست که وهم و خیال ره نبرندمجال کی بود آنجا که عاشقان گذرند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 79

آنچه باید همه داری و نداری مانندکس نگوید مه و خورشید به رویت مانند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 85

هوس عمر عزیزم ز برای تو بودبکشم جور جهانی چو رضای تو بود

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 92

بهشت روی تو را پاک دیده‌ای بایدکه جز به دیدن روی تو دیده نگشاید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 97

سال‌ها باید که چون تو ماهی از دوران برآیدیا چو بالای تو سروی خوش زسروستان برآید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 107

دوش از لبت ربوده‌ام ای مهربان شکرپیداست در بیان من امروز آن شکر

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 120

عاشق کسی بود که کشد بار یار خویششهوت پرست مانده بود زیر بار خویش

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 122

که می گوید که هست این صورت از گلهمه لطفی همه جانی همه دل

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 136

چون سر زلف تو برعارض زیبا دیدمروز نوروز و شب قدر به یک‌جا دیدم

Həmam TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 142

ساقیا بر سر جان بار گران است تنمباده ده باز رهان یک نفس از خویشتنم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 143

عنبرین است به ذکر تو نفس‌ها که زنمبه حدیث دگر آلوده مبادا دهنم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 151

ما گر چه ز خدمتت جداییمتا ظن نبری که بی‌وفاییم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 154

تازه شود حیات ما چون بگشاید او دهنبوی گل است یا نفس آب حیات یا سخن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 161

عاشقی چیست به جان بندهٔ جانان بودنگر لبش جان طلبد دادن و خندان بودن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 166

تا عقل کل حیران شود برقع ز رخ یک سو فکنتا روح سرگردان شود تابی در آن گیسو فکن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 174

پاک‌چشمانند مرد روی توراه کژبینان نباشد سوی تو

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 181

چو بالای تو گر سروی میان بوستانستیاز آن سرو سهی بستان بهشت جاودانستی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 188

ای باد نو بهاری بوی بهشت داریاز سوی گل رسیدی یا پیک آن نگاری

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq