Qəzəl 169

بر کف ماه نیکوان جام چو آفتاب بیننرگس نیم مست او گشته ز می خراب بین

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 171

حدیث زلف و خال و چشم و ابرونگوید جز زبان عشق نیکو

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 183

چون بگذرد به شهر چنین سرو قامتیاز هر طرف ز خلق برآید قیامتی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 184

گفت از برای چیدن گل در چمن شدیاز مات شرم باد که پیمان‌شکن شدی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 189

ای نسیم سحری هیچ سر آن داریکز برای دل من روی به جانان آری

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 192

معذورم اگر ورزم سودای چنین یاریای چشم ملامت‌گر بنگر به رخش باری

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Məsnəvi 3

پیشوا یار غار او صدیقآن رسیده به عالم تحقیق

Həmam TəbriziMəsnəvi1 dəq
Müfrəd 5

حالم ز فرقت تو نیاید به نامه راستکاین کارنامه‌ای‌ست نه این کار نامه است

Həmam Təbrizi1 dəq
Müfrəd 6

مرا به طلعت تو اشتیاق چندانی استکه زائران حرم را به کعبه چندان نیست

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 7

گویند که هست بی نشان آب حیاتو اندر ظلمات است نهان آب حیات

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 8

عمری که از او جهانی ارزددر صحبت خلق رایگانی بگذشت

Həmam Təbrizi1 dəq
Müfrəd 9

چه نویسم ز آرزومندیکان زبان قلم نداند گفت

Həmam Təbrizi1 dəq
Məsnəvi 11

دل‌ربایی به دل‌نوازی کنپای‌ها بوس و سرفرازی کن

Həmam TəbriziMəsnəvi3 dəq
Məsnəvi 13

گفتن از بهر کار در کار استورنه اینجا چه جای گفتار است

Həmam TəbriziMəsnəvi2 dəq
Məsnəvi 14

همنفس شد سگ شبان با گرگگله را سگ خوردکنون یاگرگ

Həmam TəbriziMəsnəvi1 dəq
Rübai 14

با روی تو شمع برفروزد عجب استبا حسن تو دیده برندوزد عجب است

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 16

کو حیدر هاشمی و کو حاتم طیتا ماتم مردمی و مردی دارند

Həmam Təbrizi1 dəq
Müfrəd 27

ملول شد دل ما در شب دراز فراقمگر طلوع کند آفتاب روز وصال

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 27

ما را به امید زندگانی بگذشتدور از رویت دور جوانی بگذشت

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 28

چون خسته شد از منج لب شیرینتخونین شد از این غم دل صد مسکینت

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 29

چه گویم و چه نویسم که زین سفر چه کشیدمز روزگار پیاپی بدیدم آنچه بدیدم

Həmam Təbrizi1 dəq
Qəzəl 29

یار ما محمل‌نشین و ساربان مستعجل استچون روان گردم که زاب دیده پایم در گل است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 30

تو سلطانی و خورشیدت غلام استنظر جز بر چنین صورت حرام است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Müfrəd 31

ز چشم دوری و دل روز و شب ملازم توستامید هست که محروم هم نماند چشم

Həmam Təbrizi1 dəq
Qəzəl 32

در شهر بگویید چه فریاد و فغان استآن سرو مگر باز به بازار روان است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 34

زلفش سر کبر و سرفرازی داردزان کشتن عاشقان به بازی دارد

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 35

نانش نه و خلق او را در هر دو جهان مهمانای دوست چنین باشد ایثار جوانمردان

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 40

گفتی غم عشقت همه کس می‌دانداین راز گشاده‌ای بدان می‌ماند

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 42

ز جانان مهر و از ما جان‌فشانی‌ستجواب مهربانان مهربانی‌ست

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 43

در بزم تو هر که ترک هستی نکنداز باده لب‌های تو مستی نکند

Həmam TəbriziRübai1 dəq