Həmam Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
هر گه که گذر کنم بر آب صافیوز شوق نظر کنم در آب صافی
Qəzəl 96چو چشم مست بدان زلف تابدار آیداسیر بند کمندت به اختیار آید
Rübai 96ای باد اگرش خوش دل و تنها بینیاو را هوس این دل شیدا بینی
Qəzəl 99مرا چو نام لبت بر سر زبان آیدز ذوق آن سخنم آب در دهان آید
Qəzəl 101دل به کنج عافیت چون پای در دامان کشیدحلقه زلف تواش در حلقه رندان کشید
Qəzəl 114زهی شمایل موزون و قد دلبندشکه هر که دید رخش گشت آرزومندش
Qəzəl 122که می گوید که هست این صورت از گلهمه لطفی همه جانی همه دل
Qəzəl 136چون سر زلف تو برعارض زیبا دیدمروز نوروز و شب قدر به یکجا دیدم
Qəzəl 142ساقیا بر سر جان بار گران است تنمباده ده باز رهان یک نفس از خویشتنم
Qəzəl 143عنبرین است به ذکر تو نفسها که زنمبه حدیث دگر آلوده مبادا دهنم
Qəzəl 151ما گر چه ز خدمتت جداییمتا ظن نبری که بیوفاییم
Qəzəl 152ای پیش نقش روی تو صاحبدلان بی خویشتنوز چشم مستت فتنهها افتاده در هر انجمن
Qəzəl 154تازه شود حیات ما چون بگشاید او دهنبوی گل است یا نفس آب حیات یا سخن
Qəzəl 161عاشقی چیست به جان بندهٔ جانان بودنگر لبش جان طلبد دادن و خندان بودن
Qəzəl 166تا عقل کل حیران شود برقع ز رخ یک سو فکنتا روح سرگردان شود تابی در آن گیسو فکن
Qəzəl 174پاکچشمانند مرد روی توراه کژبینان نباشد سوی تو
Qəzəl 181چو بالای تو گر سروی میان بوستانستیاز آن سرو سهی بستان بهشت جاودانستی
Qəzəl 182گر دلم را اشتیاق روی یاران نیستیز آتش دل آب چشمم همچو باران نیستی
Qəzəl 190ترسا بچهای ناگه بر کف می گلناریاز صومعه باز آمد سرمست به عیاری
Qəzəl 193دیگر نخوانم جان تورا زیرا که از جان خوشتریاز حسن خوبان نشمرم حسنت که زایشان خوشتری
Qəzəl 194بازیچه نیست آخر آیین عشقبازیبا دوست درنگیرد تا روح در نبازی
Qəzəl 201اکنون که نیست ما را با دوستان وصالیپیوند تن نخواهد جانم به هیچ حالی
Qəzəl 211در غیرتم که با خود همراز و همنشینیدر آب عکس خود را زنهار تا نبینی
Qəzəl 218برای دیدن رویت خوش است بیناییز بهر نام تو آید به کار گویایی
Qəzəl 220گلستانی و ما مستان بوییچه باشد گر بیابم آرزویی
Qəzəl 2با آن که برشکستی چون زلف خویش ما راگفتن ادب نباشد پیمانشکن نگارا
Rübai 2جهدی بنما تا بشناسی حق راکانجا نخرند غلغل و بقبق را
Rübai 3ای هجر تو خون کرده جگر یاران رااز وصل تو شادی دل غمخواران را
Qəzəl 5داشتم روزی نگاری یاد میآید مراهر زمان از یاد او فریاد میآید مرا
Rübai 6زنهار مبالغت مکن در هر بابدر مذهب صاحب خرد این نیست صواب