Rübai 92

هر گه که گذر کنم بر آب صافیوز شوق نظر کنم در آب صافی

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 96

چو چشم مست بدان زلف تابدار آیداسیر بند کمندت به اختیار آید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 96

ای باد اگرش خوش دل و تنها بینیاو را هوس این دل شیدا بینی

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 99

مرا چو نام لبت بر سر زبان آیدز ذوق آن سخنم آب در دهان آید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 101

دل به کنج عافیت چون پای در دامان کشیدحلقه زلف تواش در حلقه رندان کشید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 114

زهی شمایل موزون و قد دلبندشکه هر که دید رخش گشت آرزومندش

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 122

که می گوید که هست این صورت از گلهمه لطفی همه جانی همه دل

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 136

چون سر زلف تو برعارض زیبا دیدمروز نوروز و شب قدر به یک‌جا دیدم

Həmam TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 142

ساقیا بر سر جان بار گران است تنمباده ده باز رهان یک نفس از خویشتنم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 143

عنبرین است به ذکر تو نفس‌ها که زنمبه حدیث دگر آلوده مبادا دهنم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 151

ما گر چه ز خدمتت جداییمتا ظن نبری که بی‌وفاییم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 152

ای پیش نقش روی تو صاحب‌دلان بی خویشتنوز چشم مستت فتنه‌ها افتاده در هر انجمن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 154

تازه شود حیات ما چون بگشاید او دهنبوی گل است یا نفس آب حیات یا سخن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 161

عاشقی چیست به جان بندهٔ جانان بودنگر لبش جان طلبد دادن و خندان بودن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 166

تا عقل کل حیران شود برقع ز رخ یک سو فکنتا روح سرگردان شود تابی در آن گیسو فکن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 174

پاک‌چشمانند مرد روی توراه کژبینان نباشد سوی تو

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 181

چو بالای تو گر سروی میان بوستانستیاز آن سرو سهی بستان بهشت جاودانستی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 182

گر دلم را اشتیاق روی یاران نیستیز آتش دل آب چشمم همچو باران نیستی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 190

ترسا بچه‌ای ناگه بر کف می گلناریاز صومعه باز آمد سرمست به عیاری

Həmam TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 193

دیگر نخوانم جان تورا زیرا که از جان خوشتریاز حسن خوبان نشمرم حسنت که زایشان خوشتری

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 194

بازیچه نیست آخر آیین عشق‌بازیبا دوست درنگیرد تا روح در نبازی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 201

اکنون که نیست ما را با دوستان وصالیپیوند تن نخواهد جانم به هیچ حالی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 211

در غیرتم که با خود همراز و همنشینیدر آب عکس خود را زنهار تا نبینی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 218

برای دیدن رویت خوش است بیناییز بهر نام تو آید به کار گویایی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 220

گلستانی و ما مستان بوییچه باشد گر بیابم آرزویی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2

با آن که برشکستی چون زلف خویش ما راگفتن ادب نباشد پیمان‌شکن نگارا

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 2

جهدی بنما تا بشناسی حق راکانجا نخرند غلغل و بقبق را

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 3

ای هجر تو خون کرده جگر یاران رااز وصل تو شادی دل غم‌خواران را

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 5

داشتم روزی نگاری یاد می‌آید مراهر زمان از یاد او فریاد می‌آید مرا

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 6

زنهار مبالغت مکن در هر بابدر مذهب صاحب خرد این نیست صواب

Həmam TəbriziRübai1 dəq