Həmam Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
بادا چو کمان قامت اعدای تو کوزپیچیده در او غم فراوان چون توز
Rübai 56ای خواجه بگو چه دیدهای باش هنوززین ره به کجا رسیدهای باش هنوز
Rübai 57جانا دهنت که هست چون چشمه نوشمیآوردش ظلمت شب در آغوش
Qəzəl 62دوست آن دارد و آن است که جان میبخشدمهربانی به دل اهل دلان میبخشد
Rübai 63دیر است که با غم تو در ساختهامپنهان ز تو با تو عشقها باختهام
Rübai 67وصلت ندهم ز دست اگر جان بدهمکی وصل تو را به ملک خاقان بدهم
Rübai 70منگر تو بدان که ما به تن مختصریمهر چند که کوتهیم عالی نظریم
Rübai 71تا چند بود دل به ریا پروردندر باده نهم سر پس از این تا گردن
Qəzəl 72نظرها محرم رویت نبودندبه مشتاقان نموداری نمودند
Rübai 73تا کی رخ دل سوی گناه آوردنوان میغ سیاه پیش ماه آوردن
Rübai 74در منزل او وقت خبر پرسیدنخون شد دلم از بانگ صدا بشنیدن
Rübai 75چون نیست مجال روی و مویت دیدنراضی شدهام به خاک کویت دیدن
Rübai 76امشب که رسید دوست در منزل منشد جان و دل از حضورش آب و گل من
Rübai 79یک جوهر روشن است جان من و توآگه نشود کس ز نهان من و تو
Qəzəl 95رویت به از آن آمد انصاف که میبایدبا روی تو در عالم گر گل نبود شاید
Qəzəl 98آن نه نقشیست که در خاطر نقاش آیدفرخ آن چشم که بر طلعت زیباش آید
Rübai 99گه رهزن و گاه رهنمون میآییگاهی ز درون گه ز برون میآیی
Qəzəl 103ای سراندازان سراندازی کنیدخرقه بازی چیست جانبازی کنید
Qəzəl 104چون قامت تو سروی در بوستان نرویدچون عارض تو یک گل در گلستان نروید
Qəzəl 105اینک نسیمی میدهد کز دوست میآرد خبربرخیز کاستقبال او واجب بود کردن به سر
Qəzəl 108لبت راست آب حیاتی دگردهان تو دارد نباتی دگر
Qəzəl 119پرده خویش تویی پرده برانداز ز پیشیار بارت ندهد تا نشوی دشمن خویش
Qəzəl 124ما میرویم داده تو را یادگار دلنازک بود حکایت دل زینهار دل
Qəzəl 127چو ترک من بگشاید بر ابروان کاکولهزار دل برباید به یک دم آن کاکول
Qəzəl 147در رخت مینگرم صورت جان میبینمآنچه دل میطلبد پیش تو آن میبینم
Qəzəl 148بلبلان را همه شب خواب نیاید زان بیمکه مبادا که برد برگ گلی باد نسیم
Qəzəl 157نیاید در قلم یارا حدیث آرزومنداناگر صد سال بنویسم بود باقی دو صد چندان
Qəzəl 163در باغ چو بالایت سروی نتوان دیدنصد سرو فدا بادا هنگام خرامیدن
Qəzəl 165عجب باشد تن از جان آفریدنز گل خورشید تابان آفریدن
Qəzəl 168ای سواد زلف تو سودای منروی تو خورشید مهرافزای من