Rübai 55

بادا چو کمان قامت اعدای تو کوزپیچیده در او غم فراوان چون توز

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 56

ای خواجه بگو چه دیده‌ای باش هنوززین ره به کجا رسیده‌ای باش هنوز

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 57

جانا دهنت که هست چون چشمه نوشمی‌آوردش ظلمت شب در آغوش

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 62

دوست آن دارد و آن است که جان می‌بخشدمهربانی به دل اهل دلان می‌بخشد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 63

دیر است که با غم تو در ساخته‌امپنهان ز تو با تو عشق‌ها باخته‌ام

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 67

وصلت ندهم ز دست اگر جان بدهمکی وصل تو را به ملک خاقان بدهم

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 70

منگر تو بدان که ما به تن مختصریمهر چند که کوتهیم عالی نظریم

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 71

تا چند بود دل به ریا پروردندر باده نهم سر پس از این تا گردن

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 72

نظرها محرم رویت نبودندبه مشتاقان نموداری نمودند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 73

تا کی رخ دل سوی گناه آوردنوان میغ سیاه پیش ماه آوردن

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 74

در منزل او وقت خبر پرسیدنخون شد دلم از بانگ صدا بشنیدن

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 75

چون نیست مجال روی و مویت دیدنراضی شده‌ام به خاک کویت دیدن

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 76

امشب که رسید دوست در منزل منشد جان و دل از حضورش آب و گل من

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 79

یک جوهر روشن است جان من و توآگه نشود کس ز نهان من و تو

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 95

رویت به از آن آمد انصاف که می‌بایدبا روی تو در عالم گر گل نبود شاید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 98

آن نه نقشی‌ست که در خاطر نقاش آیدفرخ آن چشم که بر طلعت زیباش آید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 99

گه رهزن و گاه رهنمون می‌آییگاهی ز درون گه ز برون می‌آیی

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 103

ای سراندازان سراندازی کنیدخرقه بازی چیست جان‌بازی کنید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 104

چون قامت تو سروی در بوستان نرویدچون عارض تو یک گل در گلستان نروید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 105

اینک نسیمی می‌دهد کز دوست می‌آرد خبربرخیز کاستقبال او واجب بود کردن به سر

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 108

لبت راست آب حیاتی دگردهان تو دارد نباتی دگر

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 119

پرده خویش تویی پرده برانداز ز پیشیار بارت ندهد تا نشوی دشمن خویش

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 124

ما می‌رویم داده تو را یادگار دلنازک بود حکایت دل زینهار دل

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 127

چو ترک من بگشاید بر ابروان کاکولهزار دل برباید به یک دم آن کاکول

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 147

در رخت می‌نگرم صورت جان می‌بینمآنچه دل می‌طلبد پیش تو آن می‌بینم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 148

بلبلان را همه شب خواب نیاید زان بیمکه مبادا که برد برگ گلی باد نسیم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 157

نیاید در قلم یارا حدیث آرزومنداناگر صد سال بنویسم بود باقی دو صد چندان

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 163

در باغ چو بالایت سروی نتوان دیدنصد سرو فدا بادا هنگام خرامیدن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 165

عجب باشد تن از جان آفریدنز گل خورشید تابان آفریدن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 168

ای سواد زلف تو سودای منروی تو خورشید مهرافزای من

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq