Həmam Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
در آرزوی تو شمع را جان به لب استزان مرده و سوخته چو من روز و شب است
Rübai 13چون دیدن آن سرو روان در خواب استپس ذوق دل و راحت جان در خواب است
Qəzəl 21خانه امروز بهشت است که رضوان اینجاستوقت پروردن جان است که جانان اینجاست
Qəzəl 22این ز آب وخاک نیست که جانی مصور استچشم جهانیان به جمالش منور است
Müfrəd 30حرف و ترکیب ندانم که من از سر تا پایهر کجا دیده برافتاد همه جان دیدم
Qəzəl 35چشم مستانه تو آفت هشیاران استفتنه و عربده او همه با یاران است
Qəzəl 55روی زیبا چون تماشا را به گلزار آوردشاخ گل را شرم بادا گر گلی بار آورد
Rübai 83ترکم چو کمان ابروان کرد به زهتیر مژه انداخت از آن بر که و مه
Qəzəl 84آن را که حسن و شکل و شمایل چنین بودچندان که ناز بیش کند نازنین بود
Qəzəl 87بر سر کوی تو سرها میرودجان فدای روی زیبا میرود
Rübai 93ای نی تو نه همچو من پریشان حالیبی درد برین صفت چرا مینالی
Rübai 94ای عاشق رخسار تو چون ما خیلیخود نیست به عاشقان دلت را میلی
Qəzəl 111غرض ز دیدن شام و دیار مصر و حجازاگر حضور عزیزان بود زهی اعزاز
Qəzəl 112رفتیم ما و عشق تو اندر میان هنوزساکن نگشت عربده عاشقان هنوز
Qəzəl 114زهی شمایل موزون و قد دلبندشکه هر که دید رخش گشت آرزومندش
Qəzəl 116این نه دردیست که بی دوست بود درمانشخُنُک آن جان که نصیبی بود از جانانش
Qəzəl 135پیش یاران امشبی ناخوانده مهمان آمدمعاشقان تشنه لب را آب حیوان آمدم
Qəzəl 136چون سر زلف تو برعارض زیبا دیدمروز نوروز و شب قدر به یکجا دیدم
Qəzəl 141در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشمبدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم
Qəzəl 153به معنی چون شود صورت مزینچو قصری باشد از خورشید روشن
Qəzəl 159شیوهٔ مردان نباشد عشق پنهان باختنکمتر از پروانه نتوان بود در جان باختن
Qəzəl 164ملامت میکند دشمن مرا در عشق ورزیدنبه چشم عاشقان باید جمال شاهدان دیدن
Qəzəl 167ترک مه پیکر من تا که برفت از بر مندور از آن روی ندانم که چه شد بر سر من
Qəzəl 169بر کف ماه نیکوان جام چو آفتاب بیننرگس نیم مست او گشته ز می خراب بین
Qəzəl 171حدیث زلف و خال و چشم و ابرونگوید جز زبان عشق نیکو
Qəzəl 189ای نسیم سحری هیچ سر آن داریکز برای دل من روی به جانان آری
Qəzəl 192معذورم اگر ورزم سودای چنین یاریای چشم ملامتگر بنگر به رخش باری
Qəzəl 213ای آفتاب خوبان وی آیت الهیحسن تو را مسخر از ماه تا به ماهی
Məsnəvi 4بعدازان چون خلیفه گشت عمرشد جهان گیر دین پیغمبر
Müfrəd 4ز دولت تو مرا دست داده بود دمیبه بندگیت که تاریخ روزگار من است