Məsnəvi 5

چون عمر شد روان به دار سلامگشت عثمان خلیفة الاسلام

Həmam TəbriziMəsnəvi1 dəq
Məsnəvi 6

چون به جای نبی علی بنشستاهل اسلام را قوی شد دست

Həmam TəbriziMəsnəvi2 dəq
Müfrəd 10

همی‌رسان به جماعت چو شاخ نخل کرموگرنه باش چو بید لطیف راحت روح

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 11

ای آنکه لبت آب حیات طرب استروی تو چو باده خرمی را سبب است

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 13

ترکم زمی مغانه سرمستمی‌آمد و عقل رفته از دست

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Məsnəvi 15

زنگی‌یی زشت را ظریفی دیدگفت باید به ریش او خندید

Həmam TəbriziMəsnəvi3 dəq
Qəzəl 20

حسنی که هست روی تو را بی‌نهایت استخوب است گل ولی نمک اینجا به غایت است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 23

اینک آن روی مبارک که سزای نظر استمه چه باشد که ز خورشید بسی خوب‌تر است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 33

بزم از رخت امشب آفتابی داردچشم تو به هر گوشه خرابی دارد

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 34

یاری که رخش قبله صاحب‌نظران استچشم و دل مردم به جمالش نگران است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 36

معشوق من امشبی وفایی داردکارم ز وصال او نوایی دارد

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 39

بیا بیا که ز هجر آمدم به جان ای دوستبیا که سیر شدم بی تو از جهان ای دوست

Həmam TəbriziQəzəl2 dəq
Müfrəd 43

از دیده گرچه دوری از دور در حضوریدر جسم دل چو جانی در چشم جان چو نوری

Həmam Təbrizi1 dəq
Müfrəd 46

برون ز عالم حس است جان خرده بینان رابه غمزه سوی یکدیگر اشارت‌های پنهانی

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 46

هر گه که قدح پر از می ناب شوداز عکس می ناب چو عناب شود

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 61

اگر بختم دهد باری که یارم همنشین باشدزهی مقبل که من باشم زهی دولت که این باشد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 61

می‌آمد و بر گلش پریشان سنبلبر چهره عرق نشسته چون بر گل مل

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 72

ای عادت تو به باده جان پروردنمی خور که ملامتت نخواهم کردن

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 76

قومی که ره به منزل خوبان همی‌برنداقبال مایه‌ای‌ست که ایشان همی‌برند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 77

می‌روی وز پی تو پیر و جوان می‌نگرندبه تعجب همه در صورت جان می‌نگرند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 80

اهل دل در هوس عشق تو سرگردانندزاهدان شیوۀ این طایفه کمتر دانند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 80

تلخ است مذاق زندگانی بی توباد است حدیث شادمانی بی تو

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 86

زینهار ای دل گرت با عشق پیوندی بودغیرتت باید که بر پای هوا بندی بود

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 86

ای دل تو ز همنشین دگرسان گردیبا هر چه نشینی به صفت آن گردی

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 89

ای صبح که آهنگ به خونم داریاز باد دل مرا چه می‌آزاری

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 90

بوسه‌ای را گر به جان شاید خریدجان بباید داد روز من یزید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 95

جان منی ای نگار و سلطان منیسلطان منی ولی به فرمان منی

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 107

دوش از لبت ربوده‌ام ای مهربان شکرپیداست در بیان من امروز آن شکر

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 120

عاشق کسی بود که کشد بار یار خویششهوت پرست مانده بود زیر بار خویش

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 122

که می گوید که هست این صورت از گلهمه لطفی همه جانی همه دل

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq