Həmam Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
چون عمر شد روان به دار سلامگشت عثمان خلیفة الاسلام
Məsnəvi 6چون به جای نبی علی بنشستاهل اسلام را قوی شد دست
Müfrəd 10همیرسان به جماعت چو شاخ نخل کرموگرنه باش چو بید لطیف راحت روح
Rübai 11ای آنکه لبت آب حیات طرب استروی تو چو باده خرمی را سبب است
Qəzəl 13ترکم زمی مغانه سرمستمیآمد و عقل رفته از دست
Məsnəvi 15زنگییی زشت را ظریفی دیدگفت باید به ریش او خندید
Qəzəl 20حسنی که هست روی تو را بینهایت استخوب است گل ولی نمک اینجا به غایت است
Qəzəl 23اینک آن روی مبارک که سزای نظر استمه چه باشد که ز خورشید بسی خوبتر است
Rübai 33بزم از رخت امشب آفتابی داردچشم تو به هر گوشه خرابی دارد
Qəzəl 34یاری که رخش قبله صاحبنظران استچشم و دل مردم به جمالش نگران است
Rübai 36معشوق من امشبی وفایی داردکارم ز وصال او نوایی دارد
Qəzəl 39بیا بیا که ز هجر آمدم به جان ای دوستبیا که سیر شدم بی تو از جهان ای دوست
Müfrəd 43از دیده گرچه دوری از دور در حضوریدر جسم دل چو جانی در چشم جان چو نوری
Müfrəd 46برون ز عالم حس است جان خرده بینان رابه غمزه سوی یکدیگر اشارتهای پنهانی
Rübai 46هر گه که قدح پر از می ناب شوداز عکس می ناب چو عناب شود
Qəzəl 61اگر بختم دهد باری که یارم همنشین باشدزهی مقبل که من باشم زهی دولت که این باشد
Rübai 61میآمد و بر گلش پریشان سنبلبر چهره عرق نشسته چون بر گل مل
Rübai 72ای عادت تو به باده جان پروردنمی خور که ملامتت نخواهم کردن
Qəzəl 76قومی که ره به منزل خوبان همیبرنداقبال مایهایست که ایشان همیبرند
Qəzəl 77میروی وز پی تو پیر و جوان مینگرندبه تعجب همه در صورت جان مینگرند
Qəzəl 80اهل دل در هوس عشق تو سرگردانندزاهدان شیوۀ این طایفه کمتر دانند
Rübai 80تلخ است مذاق زندگانی بی توباد است حدیث شادمانی بی تو
Qəzəl 86زینهار ای دل گرت با عشق پیوندی بودغیرتت باید که بر پای هوا بندی بود
Rübai 86ای دل تو ز همنشین دگرسان گردیبا هر چه نشینی به صفت آن گردی
Rübai 89ای صبح که آهنگ به خونم داریاز باد دل مرا چه میآزاری
Qəzəl 90بوسهای را گر به جان شاید خریدجان بباید داد روز من یزید
Rübai 95جان منی ای نگار و سلطان منیسلطان منی ولی به فرمان منی
Qəzəl 107دوش از لبت ربودهام ای مهربان شکرپیداست در بیان من امروز آن شکر
Qəzəl 120عاشق کسی بود که کشد بار یار خویششهوت پرست مانده بود زیر بار خویش
Qəzəl 122که می گوید که هست این صورت از گلهمه لطفی همه جانی همه دل