Həmam Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
چون زرد شد از رنج گل رعنایتشد رنج خجل ز روی شهرآرایت
Rübai 31ای عرصه تبریز زیانت مرسادآسیب زمان به مردمانت مرساد
Müfrəd 32هست امیدم که خاک پای تو گردمبار خدایا بدین امید رسانم
Qəzəl 32در شهر بگویید چه فریاد و فغان استآن سرو مگر باز به بازار روان است
Rübai 32این سنگ که از آب روان میگرددپیوسته بسان آسمان میگردد
Rübai 35زلفت که ز ماه تکیهگاهی داردانصاف که خوش منصب و جاهی دارد
Müfrəd 36فتنه عالمی شدی فتنه شدم چو دیدمتفتنه نگر که میکند فتنه فتنهبین من
Rübai 37دل وقت سماع بوی دلدار بردحالش به سراپرده اسرار برد
Müfrəd 38ای دل من نگین تو مهر تو مهر آن نگینعمر شد و نمیرود نقش تو از نگین من
Qəzəl 38دوستی دامنت آسان نتوان داد ز دستجان شیرین منی جان نتوان داد ز دست
Müfrəd 41ز وصف اشتیاق او شدی الکن بیان منبه جای هر سر مویی مرا گر صد زبانستی
Müfrəd 42هنوز صبح نخستین روز دولت توستدر انتظار طلوع جمال خورشیدی
Qəzəl 43از سوز دل مات همانا خبری نیستکاین ناله شبهای مرا خود سحری نیست
Qəzəl 47بی آفتاب رویت روزم بود چو مویتبا زلف مشک بویت باشد شبم چو رویت
Qəzəl 52هر کاو سر تو دارد پروای سر نداردمست تو تا قیامت از خود خبر ندارد
Qəzəl 54سلطان جان ز عالم علوی نگاه کردبهر شکار روی بدین دامگاه کرد
Qəzəl 56جان را به جای جانی جای تو کس نگیردمهر تو زنده ماند روزی که تن بمیرد
Rübai 58از سبزه شود خرد چو ماه اندر میغچون رفت خرد ز سر بود لایق تیغ
Qəzəl 60چو رخسارت گل رنگین نباشدشکر چون لعل تو شیرین نباشد
Qəzəl 64نباتت بر لب شکّر برآمدزمرد گرد یاقوتت درآمد
Rübai 65میآیم و از شرم چنان میافتمکز زندگی خود به گمان میافتم
Qəzəl 66میان ما و شما بود پیش از آن پیوندکه جان علوی ما شد در این قفس در بند
Qəzəl 70گرچه سیاحان جهان گردیدهاندمثل رویت کافرم گر دیدهاند
Qəzəl 71زاهدان با شاهدان همخانهاندگرد هر شمعی دو صد پروانهاند
Qəzəl 73بنامیزد چنانت آفریدندکه پنداری ز جانت آفریدند
Qəzəl 74این مقبلان که باخبر از روز محشرندجان را به دین و دانش و طاعت بپرورند
Qəzəl 78زلف ترک من صبا هردم مشوش میکندتا دماغ عاشقان از بوی آن خوش میکند
Qəzəl 81ز کوی دوست مرا ناگزیر خواهد بودوگر گذر همه بر تیغ و تیر خواهد بود
Rübai 81یک نکته معنی ز همه دنیی بهدنیی چه بود ز جنت الماوی به
Qəzəl 83چشم بد دور که زیباتر از این نتوان بودبنده روی تو خواهم ز میان جان بود