Rübai 29

چون زرد شد از رنج گل رعنایتشد رنج خجل ز روی شهرآرایت

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 31

ای عرصه تبریز زیانت مرسادآسیب زمان به مردمانت مرساد

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 32

هست امیدم که خاک پای تو گردمبار خدایا بدین امید رسانم

Həmam Təbrizi1 dəq
Qəzəl 32

در شهر بگویید چه فریاد و فغان استآن سرو مگر باز به بازار روان است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 32

این سنگ که از آب روان می‌گرددپیوسته بسان آسمان می‌گردد

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 35

زلفت که ز ماه تکیه‌گاهی داردانصاف که خوش منصب و جاهی دارد

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 36

فتنه عالمی شدی فتنه شدم چو دیدمتفتنه نگر که می‌کند فتنه فتنه‌بین من

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 37

دل وقت سماع بوی دلدار بردحالش به سراپرده اسرار برد

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 38

ای دل من نگین تو مهر تو مهر آن نگینعمر شد و نمی‌رود نقش تو از نگین من

Həmam Təbrizi1 dəq
Qəzəl 38

دوستی دامنت آسان نتوان داد ز دستجان شیرین منی جان نتوان داد ز دست

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Müfrəd 41

ز وصف اشتیاق او شدی الکن بیان منبه جای هر سر مویی مرا گر صد زبانستی

Həmam Təbrizi1 dəq
Müfrəd 42

هنوز صبح نخستین روز دولت توستدر انتظار طلوع جمال خورشیدی

Həmam Təbrizi1 dəq
Qəzəl 43

از سوز دل مات همانا خبری نیستکاین ناله شب‌های مرا خود سحری نیست

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 47

بی آفتاب رویت روزم بود چو مویتبا زلف مشک بویت باشد شبم چو رویت

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 52

هر کاو سر تو دارد پروای سر نداردمست تو تا قیامت از خود خبر ندارد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 54

سلطان جان ز عالم علوی نگاه کردبهر شکار روی بدین دامگاه کرد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 56

جان را به جای جانی جای تو کس نگیردمهر تو زنده ماند روزی که تن بمیرد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 58

از سبزه شود خرد چو ماه اندر میغچون رفت خرد ز سر بود لایق تیغ

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 60

چو رخسارت گل رنگین نباشدشکر چون لعل تو شیرین نباشد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 64

نباتت بر لب شکّر برآمدزمرد گرد یاقوتت درآمد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 65

می‌آیم و از شرم چنان می‌افتمکز زندگی خود به گمان می‌افتم

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 66

میان ما و شما بود پیش از آن پیوندکه جان علوی ما شد در این قفس در بند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 70

گرچه سیاحان جهان گردیده‌اندمثل رویت کافرم گر دیده‌اند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 71

زاهدان با شاهدان همخانه‌اندگرد هر شمعی دو صد پروانه‌اند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 73

بنامیزد چنانت آفریدندکه پنداری ز جانت آفریدند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 74

این مقبلان که باخبر از روز محشرندجان را به دین و دانش و طاعت بپرورند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 78

زلف ترک من صبا هردم مشوش می‌کندتا دماغ عاشقان از بوی آن خوش می‌کند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 81

ز کوی دوست مرا ناگزیر خواهد بودوگر گذر همه بر تیغ و تیر خواهد بود

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 81

یک نکته معنی ز همه دنیی بهدنیی چه بود ز جنت الماوی به

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 83

چشم بد دور که زیباتر از این نتوان بودبنده روی تو خواهم ز میان جان بود

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq