İmadəddin Nəsimi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
قاصدی کو تا به جان پیغام دلدار آوردیا هوایی کز نسیم طره یار آورد
Qəzəl 93اگر گویم که مهر و مه، ز رخسارت حیا باشدوگر گویم که انسانی، مرا شرم از خدا باشد
Qəzəl 98در سر غم تو دارم دستار و سر چه باشدجان و جهان چه ارزد یا سیم و زر چه باشد
Qəzəl 99چه نکته بود که ناگه ز غیب پیدا شدهر آنکه واقف این نکته گشت شیدا شد
Qəzəl 106تا فضل خدا بر صفت ذات برآمدمطلوب میسر شد و حاجات برآمد
Qəzəl 119چشمی که جز مطالعه روی او کندآن به که بر جهان در منظر فرو کند
Qəzəl 124آنجا که وصف سرو گل اندام ما کنندجانها به جای جامه به بویش قبا کنند
Qəzəl 125عابدان حق سجود قبله رویت کنندعارفان حق از آن طوف سر کویت کنند
Qəzəl 128صور دمم تا همه بی جان شوندجان چو نماند سوی جانان شوند
Qəzəl 129حق بین نظری باید تا روی مرا بیندچشمی که بود خودبین، کی روی خدا بیند
Qəzəl 140مرا خون هست از چشمم، می و ساغر نمیبایدچنین مخمور و مستی را مِیِ دیگر نمیباید
Qəzəl 141بیا که بیتو مرا این جهان نمیبایدبه جز وصال تو ما را جنان نمیباید
Qəzəl 160بر سر کوی تو دارم سر سربازی بازصید شد مرغ ظفر، چون نکند بازی باز؟
Qəzəl 162ز من که طایر قافم نشان عنقا پرسز من که ماهی عشقم رسوم دریا پرس
Qəzəl 163ای صورت جمالت بر لوح جان منقشهستم ز فکر زلفت آشفته و مشوش
Qəzəl 170دولت وصل تو را یافتهام در کپنکنظر لطف خدا یافتهام در کپنک
Qəzəl 176بر من جفا ز غمزه یار است والسلامخون در دلم ز جور نگار است والسلام
Qəzəl 195شبی چون شمع می خواهم که پیش یار بنشینمولی آن روز دولت کو که با دلدار بنشینم
Qəzəl 196ما حاصل از حیات رخ یار کردهایمعهدی به یار بسته و اقرار کردهایم
Qəzəl 203گوهر گنج حقیقت به حقیقت ماییمنور ذات جبروتیم که در اشیاییم
Qəzəl 204شق شد سماوات دخان از وجه خوب دلبراناینک دلیل روز حشر آمد برای بندگان
Qəzəl 206سر خدا که بود نهان در همه جهانشد آشکار از کرم فضل (در) جهان
Qəzəl 210حدیث لعل تو نتوان بدین زبان گفتنبدین زبان سخن جان نمی توان گفتن
Qəzəl 211تو رسم دلبری داری و دانی دلبری کردنولیکن من ز تو مشکل توانم دل بری کردن
Qəzəl 215طالب یار، اول او را یار میباید شدنبعد از آن با عشق او، در کار میباید شدن
Qəzəl 228ای در بلا فتاده دل مبتلای منکس را مباد هیچ بلا چون بلای من
Qəzəl 238آیینه دل پاک دار، ای طالب دیدار اوباشد که اندازد نظر در آینه رخسار او
Qəzəl 243دویی شرک است از آن بگذر، موحد باش و یکتا شووجود ما سوی الله را به لا بگذار و الا شو
Qəzəl 246با غیر مگو حالم، کاغیار نداند بهپروانه آن شمعم، گر نار نداند به
Qəzəl 247باز آمد آن خورشید جان در رخ نقاب انداختهوز عنبر تر برقعی بر آفتاب انداخته