Qəzəl 86

قاصدی کو تا به جان پیغام دلدار آوردیا هوایی کز نسیم طره یار آورد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 93

اگر گویم که مهر و مه، ز رخسارت حیا باشدوگر گویم که انسانی، مرا شرم از خدا باشد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 98

در سر غم تو دارم دستار و سر چه باشدجان و جهان چه ارزد یا سیم و زر چه باشد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 99

چه نکته بود که ناگه ز غیب پیدا شدهر آنکه واقف این نکته گشت شیدا شد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 106

تا فضل خدا بر صفت ذات برآمدمطلوب میسر شد و حاجات برآمد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 119

چشمی که جز مطالعه روی او کندآن به که بر جهان در منظر فرو کند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 124

آنجا که وصف سرو گل اندام ما کنندجانها به جای جامه به بویش قبا کنند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 125

عابدان حق سجود قبله رویت کنندعارفان حق از آن طوف سر کویت کنند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 128

صور دمم تا همه بی جان شوندجان چو نماند سوی جانان شوند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 129

حق بین نظری باید تا روی مرا بیندچشمی که بود خودبین، کی روی خدا بیند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 140

مرا خون هست از چشمم، می و ساغر نمی‌بایدچنین مخمور و مستی را مِیِ دیگر نمی‌باید

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 141

بیا که بی‌تو مرا این جهان نمی‌بایدبه جز وصال تو ما را جنان نمی‌باید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 160

بر سر کوی تو دارم سر سربازی بازصید شد مرغ ظفر، چون نکند بازی باز؟

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 162

ز من که طایر قافم نشان عنقا پرسز من که ماهی عشقم رسوم دریا پرس

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 163

ای صورت جمالت بر لوح جان منقشهستم ز فکر زلفت آشفته و مشوش

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 170

دولت وصل تو را یافته‌ام در کپنکنظر لطف خدا یافته‌ام در کپنک

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 176

بر من جفا ز غمزه یار است والسلامخون در دلم ز جور نگار است والسلام

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 195

شبی چون شمع می خواهم که پیش یار بنشینمولی آن روز دولت کو که با دلدار بنشینم

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 196

ما حاصل از حیات رخ یار کرده‌ایمعهدی به یار بسته و اقرار کرده‌ایم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 203

گوهر گنج حقیقت به حقیقت ماییمنور ذات جبروتیم که در اشیاییم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 204

شق شد سماوات دخان از وجه خوب دلبراناینک دلیل روز حشر آمد برای بندگان

İmadəddin Nəsimi3 dəq
Qəzəl 206

سر خدا که بود نهان در همه جهانشد آشکار از کرم فضل (در) جهان

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 210

حدیث لعل تو نتوان بدین زبان گفتنبدین زبان سخن جان نمی توان گفتن

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 211

تو رسم دلبری داری و دانی دلبری کردنولیکن من ز تو مشکل توانم دل بری کردن

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 215

طالب یار، اول او را یار می‌باید شدنبعد از آن با عشق او، در کار می‌باید شدن

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 228

ای در بلا فتاده دل مبتلای منکس را مباد هیچ بلا چون بلای من

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 238

آیینه دل پاک دار، ای طالب دیدار اوباشد که اندازد نظر در آینه رخسار او

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 243

دویی شرک است از آن بگذر، موحد باش و یکتا شووجود ما سوی الله را به لا بگذار و الا شو

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 246

با غیر مگو حالم، کاغیار نداند بهپروانه آن شمعم، گر نار نداند به

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 247

باز آمد آن خورشید جان در رخ نقاب انداختهوز عنبر تر برقعی بر آفتاب انداخته

İmadəddin Nəsimi2 dəq