İmadəddin Nəsimi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
بر دلم هردم جفای بیوفایی میرسدوه که بر جان من از هر سو بلایی میرسد
Qəzəl 97خوبی و بتا از تو جفا دور نباشدور جور کنی هست روا دور نباشد
Qəzəl 103سلطنت کی کند آن شاه که درویش نشدآشنا کی شود آن دل که به خود خویش نشد
Qəzəl 110دل زار از تو بیزاری تواند کرد، نتوانداسیر عشق، می یاری تواند کرد، نتواند
Qəzəl 122صاحب نظران قیمت سودای تو دانندخورشیدپرستان سبق عشق تو خوانند
Qəzəl 123عارفان روی تو را نور یقین میخوانندعروه موی تو را حبل متین میخوانند
Qəzəl 130قمر از روی تو دارد خبری، میگویندهست خود، روی نکو چون قمری، میگویند
Qəzəl 134نیستم یک دم ز عشقت ای صنم پروای خودرحمتی کن رحمتی بر عاشق شیدای خود
Qəzəl 135آفتاب روی یار از مطلع جان رخ نمودیا مه من از شب زلف پریشان رخ نمود
Qəzəl 139مقام عشق مهرویان دل پردرد میبایددل پردرد جانبازان ز هستی فرد میباید
Qəzəl 151دوش باز آمد به برج آن طالع ماهم دگردولتم شد یار و بخت سعد همراهم دگر
Qəzəl 172این چه چشم است این چه ابرو این چه زلف است این چه خال؟در مقام خویش هر یک دلبری صاحب کمال
Qəzəl 190منم آن دو هفته ماهی که بر آسمان جانممنم آن خجسته مهری که بر اوج لامکانم
Qəzəl 194چشم مستش به خواب میبینمکار تقوی خراب میبینم
Qəzəl 208ای جمالت گشته پیدا در نهان خویشتنوی رخت گردیده پیدا در عیان خویشتن
Qəzəl 212بیار باده که عید است و روز می خوردنچه خوش بود به می ناب روزه وا کردن
Qəzəl 213طالب توحید را باید قدم بر «لا» زدنبعد از آن در عالم وحدت دم از الا زدن
Qəzəl 214گفته بودی با تو کار من به سر خواهد شدنکار سر سهل است اگر کارم به سر خواهد شدن
Qəzəl 219گر طالب بقایی اول فنا طلب کنواندر فنای مطلق عین بقا طلب کن
Qəzəl 225گر شبی بازآید از در شمع جان افروز منبر چراغ مهر و نور صبح خندد روز من
Qəzəl 229با چنین حسن آن صنم گر بی حجاب آید برونآفتاب از برقع و ماه از نقاب آید برون
Qəzəl 242دل مردم به جان آمد ز دست آن کمان ابروتعالی الله از آن چشمان، جلال الله از آن ابرو
Qəzəl 251ای نوبت جمال تو در ملک جان زدهحسن رخ تو گوی «لمن » در جهان زده
Qəzəl 254ای جمالت نسخه اسماء حسنی آمدهوی خم ابروت ما اوحی و اوحی آمده
Qəzəl 259بر گل از عنبر تر نقطه سودا زدهایآتشی در جگر لاله حمرا زدهای
Qəzəl 261دلیل صبح سعادت، محمد عربیچراغ شام قیامت، محمد عربی
Qəzəl 267ای ظاهر از مظاهر اشیا! خوش آمدیوی نور چشم مردم بینا! خوش آمدی
Qəzəl 272وصالت عمر جاوید است و بخت سعد و فیروزیمبارک صبح و شام آن، که شد وصل تواش روزی
Qəzəl 275دم حق دمید در ما، دم فضل لایزالیچه مبارک است این دم ز جناب فضل عالی
Qəzəl 278بیار ای ساقی مهوش! می گلرنگ روحانیکه ارزد خاتم لعلت به صد ملک سلیمانی