Qəzəl 91

بر دلم هردم جفای بی‌وفایی می‌رسدوه که بر جان من از هر سو بلایی می‌رسد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 97

خوبی و بتا از تو جفا دور نباشدور جور کنی هست روا دور نباشد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 103

سلطنت کی کند آن شاه که درویش نشدآشنا کی شود آن دل که به خود خویش نشد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 110

دل زار از تو بیزاری تواند کرد، نتوانداسیر عشق، می یاری تواند کرد، نتواند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 122

صاحب نظران قیمت سودای تو دانندخورشیدپرستان سبق عشق تو خوانند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 123

عارفان روی تو را نور یقین می‌خوانندعروه موی تو را حبل متین می‌خوانند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 130

قمر از روی تو دارد خبری، می‌گویندهست خود، روی نکو چون قمری، می‌گویند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 134

نیستم یک دم ز عشقت ای صنم پروای خودرحمتی کن رحمتی بر عاشق شیدای خود

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 135

آفتاب روی یار از مطلع جان رخ نمودیا مه من از شب زلف پریشان رخ نمود

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 139

مقام عشق مهرویان دل پردرد می‌بایددل پردرد جانبازان ز هستی فرد می‌باید

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 151

دوش باز آمد به برج آن طالع ماهم دگردولتم شد یار و بخت سعد همراهم دگر

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 172

این چه چشم است این چه ابرو این چه زلف است این چه خال؟در مقام خویش هر یک دلبری صاحب کمال

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 190

منم آن دو هفته ماهی که بر آسمان جانممنم آن خجسته مهری که بر اوج لامکانم

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 194

چشم مستش به خواب می‌بینمکار تقوی خراب می‌بینم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 208

ای جمالت گشته پیدا در نهان خویشتنوی رخت گردیده پیدا در عیان خویشتن

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 212

بیار باده که عید است و روز می خوردنچه خوش بود به می ناب روزه وا کردن

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 213

طالب توحید را باید قدم بر «لا» زدنبعد از آن در عالم وحدت دم از الا زدن

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 214

گفته بودی با تو کار من به سر خواهد شدنکار سر سهل است اگر کارم به سر خواهد شدن

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 219

گر طالب بقایی اول فنا طلب کنواندر فنای مطلق عین بقا طلب کن

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 225

گر شبی بازآید از در شمع جان افروز منبر چراغ مهر و نور صبح خندد روز من

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 229

با چنین حسن آن صنم گر بی حجاب آید برونآفتاب از برقع و ماه از نقاب آید برون

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 242

دل مردم به جان آمد ز دست آن کمان ابروتعالی الله از آن چشمان، جلال الله از آن ابرو

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 251

ای نوبت جمال تو در ملک جان زدهحسن رخ تو گوی «لمن » در جهان زده

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 254

ای جمالت نسخه اسماء حسنی آمدهوی خم ابروت ما اوحی و اوحی آمده

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 259

بر گل از عنبر تر نقطه سودا زده‌ایآتشی در جگر لاله حمرا زده‌ای

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 261

دلیل صبح سعادت، محمد عربیچراغ شام قیامت، محمد عربی

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 267

ای ظاهر از مظاهر اشیا! خوش آمدیوی نور چشم مردم بینا! خوش آمدی

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 272

وصالت عمر جاوید است و بخت سعد و فیروزیمبارک صبح و شام آن، که شد وصل تواش روزی

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 275

دم حق دمید در ما، دم فضل لایزالیچه مبارک است این دم ز جناب فضل عالی

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 278

بیار ای ساقی مهوش! می گلرنگ روحانیکه ارزد خاتم لعلت به صد ملک سلیمانی

İmadəddin Nəsimi2 dəq