Qəzəl 27

امشب از روی تو مجلس را ضیایی دیگر استدیده‌ها را نور و دل‌ها را صفایی دیگر است

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 30

ای که از فکر تو پیوسته سرم در پیش استدل من بی لب لعل نمکینت ریش است

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 42

تعالی الله از این صورت که عین ذات پرمعنی استدل محروم از این صورت دو چشم جان پرتابی ست

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 43

آن که بر لوح رخت خط الهی دانستبنده عشق الهی شد و شاهی دانست

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 46

مطلع نور تجلی آفتاب روی اوستلیلة القدری که می گویند هست آن موی اوست

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 69

سی و دو خط رخت گنج ترا افتتاحظلمت زلف تو شب، نور جمالت صباح

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 70

می روم با درد و حسرت از دیارت، خیر باددل به خدمت می گذارم یادگارت خیر باد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 82

کیست آن سرو که بر راه گذر می‌گذردنور چشم است که بر اهل نظر می‌گذرد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 96

مأوای غمت جز دل پردرد نباشدتشریف بلا جامه هر مرد نباشد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 101

ای که رخت به روشنی غیرت آفتاب شدخفته ز شرم مردمی چشم خوشت به خواب شد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 113

آنان که به تقلید مجرد گرویدنددورند ز حق، زان به حقیقت نرسیدند

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 118

یار ما صاحب حسن است جفا چون نکندمی کند، خوب، جفا دلبر ما، چون نکند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 148

کفر زلفت گر نهد بر سر مرا یکبار بارنیست ایمانم اگر باشد مرا زان بار بار

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 155

دلبری دارم بغایت شوخ چشم و فتنه گرچون کنم؟ شوخ است و با او برنمی آیم دگر

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 156

اگر او او نماید ید رخ چون مه مه و خور خورشود ود از جمالش لش مه و خور خور منور ور

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 164

باطن صافی ندارد صوفی پشمینه پوشدست ما و دامن دردی کشان جرعه نوش

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 166

می‌کشد دل یک طرف خط تو کاکل یک طرفخال مشکین یک طرف زلف چو سنبل یک طرف

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 168

ای صبا هست رخ یار به غایت نازکلب فرو بند و نگه دار به غایت نازک

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 178

صورت رحمان من آن روی نکو دانسته‌امچشمهٔ حیوان ز آب روی او دانسته‌ام

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 179

من به توفیق خدا، ره به خدا یافته‌امعارف حق شده و ملک بقا یافته‌ام

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 185

در خمارم ساقیا! جام جمی می‌بایدممحرم همدم ندارم، همدمی می‌بایدم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 186

من آن گنجم که در باطن هزاران گنج زر دارممن آن بحرم که در دامن به دریاها گهر دارم

İmadəddin Nəsimi3 dəq
Qəzəl 197

علت غایی ز امر کن فکان ما بوده‌ایمجمله اشیا را حقیقت، جسم و جان ما بوده‌ایم

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 199

چشم ما بینا به حق شد، ما به حق بینا شدیمصورت خود یافتیم آیینه اشیا شدیم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 207

ح ا ج یا خدای جهان!تو مکانی و نیست بی تو مکان

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 216

من ز عشق یار نتوانم به جان بازآمدنزانکه هست آیین من در عشق جانباز آمدن

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 220

بیا ای گنج بی پایان، چو خود ما را توانگر کنمس بی قیمت ما را به اکسیر نظر زر کن

İmadəddin Nəsimi3 dəq
Qəzəl 221

ای دل ار پختهٔ عشقی، طمعِ خام مکنهمدمِ باده شو و جز هوسِ جام مکن

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 226

ای دهانت پسته خندان منخاک پایت چشمه حیوان من

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 230

گر شبی ماه من از ابر نقاب آید بروندیگر از شرمش عجب گر آفتاب آید برون

İmadəddin Nəsimi2 dəq