İmadəddin Nəsimi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
امشب از روی تو مجلس را ضیایی دیگر استدیدهها را نور و دلها را صفایی دیگر است
Qəzəl 30ای که از فکر تو پیوسته سرم در پیش استدل من بی لب لعل نمکینت ریش است
Qəzəl 42تعالی الله از این صورت که عین ذات پرمعنی استدل محروم از این صورت دو چشم جان پرتابی ست
Qəzəl 43آن که بر لوح رخت خط الهی دانستبنده عشق الهی شد و شاهی دانست
Qəzəl 46مطلع نور تجلی آفتاب روی اوستلیلة القدری که می گویند هست آن موی اوست
Qəzəl 69سی و دو خط رخت گنج ترا افتتاحظلمت زلف تو شب، نور جمالت صباح
Qəzəl 70می روم با درد و حسرت از دیارت، خیر باددل به خدمت می گذارم یادگارت خیر باد
Qəzəl 82کیست آن سرو که بر راه گذر میگذردنور چشم است که بر اهل نظر میگذرد
Qəzəl 96مأوای غمت جز دل پردرد نباشدتشریف بلا جامه هر مرد نباشد
Qəzəl 101ای که رخت به روشنی غیرت آفتاب شدخفته ز شرم مردمی چشم خوشت به خواب شد
Qəzəl 113آنان که به تقلید مجرد گرویدنددورند ز حق، زان به حقیقت نرسیدند
Qəzəl 118یار ما صاحب حسن است جفا چون نکندمی کند، خوب، جفا دلبر ما، چون نکند
Qəzəl 148کفر زلفت گر نهد بر سر مرا یکبار بارنیست ایمانم اگر باشد مرا زان بار بار
Qəzəl 155دلبری دارم بغایت شوخ چشم و فتنه گرچون کنم؟ شوخ است و با او برنمی آیم دگر
Qəzəl 156اگر او او نماید ید رخ چون مه مه و خور خورشود ود از جمالش لش مه و خور خور منور ور
Qəzəl 164باطن صافی ندارد صوفی پشمینه پوشدست ما و دامن دردی کشان جرعه نوش
Qəzəl 166میکشد دل یک طرف خط تو کاکل یک طرفخال مشکین یک طرف زلف چو سنبل یک طرف
Qəzəl 168ای صبا هست رخ یار به غایت نازکلب فرو بند و نگه دار به غایت نازک
Qəzəl 178صورت رحمان من آن روی نکو دانستهامچشمهٔ حیوان ز آب روی او دانستهام
Qəzəl 179من به توفیق خدا، ره به خدا یافتهامعارف حق شده و ملک بقا یافتهام
Qəzəl 185در خمارم ساقیا! جام جمی میبایدممحرم همدم ندارم، همدمی میبایدم
Qəzəl 186من آن گنجم که در باطن هزاران گنج زر دارممن آن بحرم که در دامن به دریاها گهر دارم
Qəzəl 197علت غایی ز امر کن فکان ما بودهایمجمله اشیا را حقیقت، جسم و جان ما بودهایم
Qəzəl 199چشم ما بینا به حق شد، ما به حق بینا شدیمصورت خود یافتیم آیینه اشیا شدیم
Qəzəl 207ح ا ج یا خدای جهان!تو مکانی و نیست بی تو مکان
Qəzəl 216من ز عشق یار نتوانم به جان بازآمدنزانکه هست آیین من در عشق جانباز آمدن
Qəzəl 220بیا ای گنج بی پایان، چو خود ما را توانگر کنمس بی قیمت ما را به اکسیر نظر زر کن
Qəzəl 221ای دل ار پختهٔ عشقی، طمعِ خام مکنهمدمِ باده شو و جز هوسِ جام مکن
Qəzəl 226ای دهانت پسته خندان منخاک پایت چشمه حیوان من
Qəzəl 230گر شبی ماه من از ابر نقاب آید بروندیگر از شرمش عجب گر آفتاب آید برون