İmadəddin Nəsimi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
سلطان غمت را دل پردرد مقام استآن دل چه نشان دارد و آن مرد کدام است
Qəzəl 38عرش رحمان است رویش، علم الاسما گواستاعتقاد اهل حق این است و قول مصطفی است
Qəzəl 42تعالی الله از این صورت که عین ذات پرمعنی استدل محروم از این صورت دو چشم جان پرتابی ست
Qəzəl 43آن که بر لوح رخت خط الهی دانستبنده عشق الهی شد و شاهی دانست
Qəzəl 46مطلع نور تجلی آفتاب روی اوستلیلة القدری که می گویند هست آن موی اوست
Qəzəl 58نرنجم از تو گرت سوی ما نگاهی نیستگناه بخت من است این ترا گناهی نیست
Qəzəl 65ای سایه الهی ظل همای زلفتجانها اسیر چشمت، سرها فدای زلفت
Qəzəl 66ای شمع فلک پرتوی از روی چو ماهتوی ظلمت شب شمه ای از زلف سیاهت
Qəzəl 69سی و دو خط رخت گنج ترا افتتاحظلمت زلف تو شب، نور جمالت صباح
Qəzəl 77ماه نو چون دیدم ابروی توام آمد به یادچون نظر کردم به گل، روی توام آمد به یاد
Qəzəl 78دلی دارم که در وی غم نگنجدچه جای غم؟ که شادی هم نگنجد
Qəzəl 82کیست آن سرو که بر راه گذر میگذردنور چشم است که بر اهل نظر میگذرد
Qəzəl 96مأوای غمت جز دل پردرد نباشدتشریف بلا جامه هر مرد نباشد
Qəzəl 99چه نکته بود که ناگه ز غیب پیدا شدهر آنکه واقف این نکته گشت شیدا شد
Qəzəl 123عارفان روی تو را نور یقین میخوانندعروه موی تو را حبل متین میخوانند
Qəzəl 124آنجا که وصف سرو گل اندام ما کنندجانها به جای جامه به بویش قبا کنند
Qəzəl 128صور دمم تا همه بی جان شوندجان چو نماند سوی جانان شوند
Qəzəl 129حق بین نظری باید تا روی مرا بیندچشمی که بود خودبین، کی روی خدا بیند
Qəzəl 130قمر از روی تو دارد خبری، میگویندهست خود، روی نکو چون قمری، میگویند
Qəzəl 135آفتاب روی یار از مطلع جان رخ نمودیا مه من از شب زلف پریشان رخ نمود
Qəzəl 136گر ماه من شبی چون تابان قمر برآیدباشد سر زوالش خورشید اگر برآید
Qəzəl 139مقام عشق مهرویان دل پردرد میبایددل پردرد جانبازان ز هستی فرد میباید
Qəzəl 140مرا خون هست از چشمم، می و ساغر نمیبایدچنین مخمور و مستی را مِیِ دیگر نمیباید
Qəzəl 141بیا که بیتو مرا این جهان نمیبایدبه جز وصال تو ما را جنان نمیباید
Qəzəl 162ز من که طایر قافم نشان عنقا پرسز من که ماهی عشقم رسوم دریا پرس
Qəzəl 170دولت وصل تو را یافتهام در کپنکنظر لطف خدا یافتهام در کپنک
Qəzəl 176بر من جفا ز غمزه یار است والسلامخون در دلم ز جور نگار است والسلام
Qəzəl 196ما حاصل از حیات رخ یار کردهایمعهدی به یار بسته و اقرار کردهایم
Qəzəl 197علت غایی ز امر کن فکان ما بودهایمجمله اشیا را حقیقت، جسم و جان ما بودهایم
Qəzəl 198ما مرید پیر دیر و ساکن میخانهایمهمدم دُردیکشان و ساغر و پیمانهایم