İmadəddin Nəsimi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
گوهر گنج حقیقت به حقیقت ماییمنور ذات جبروتیم که در اشیاییم
Qəzəl 204شق شد سماوات دخان از وجه خوب دلبراناینک دلیل روز حشر آمد برای بندگان
Qəzəl 206سر خدا که بود نهان در همه جهانشد آشکار از کرم فضل (در) جهان
Qəzəl 210حدیث لعل تو نتوان بدین زبان گفتنبدین زبان سخن جان نمی توان گفتن
Qəzəl 211تو رسم دلبری داری و دانی دلبری کردنولیکن من ز تو مشکل توانم دل بری کردن
Qəzəl 212بیار باده که عید است و روز می خوردنچه خوش بود به می ناب روزه وا کردن
Qəzəl 228ای در بلا فتاده دل مبتلای منکس را مباد هیچ بلا چون بلای من
Qəzəl 231آن که ماه از شرم رویش بی نقاب آید برونوز گریبانش سحرگه آفتاب آید برون
Qəzəl 238آیینه دل پاک دار، ای طالب دیدار اوباشد که اندازد نظر در آینه رخسار او
Qəzəl 243دویی شرک است از آن بگذر، موحد باش و یکتا شووجود ما سوی الله را به لا بگذار و الا شو
Qəzəl 246با غیر مگو حالم، کاغیار نداند بهپروانه آن شمعم، گر نار نداند به
Qəzəl 247باز آمد آن خورشید جان در رخ نقاب انداختهوز عنبر تر برقعی بر آفتاب انداخته
Qəzəl 252ای رخ ماه پیکرت شاهد بر پری زدهحسن تو در جهان جان تخت سکندری زده
Qəzəl 253ای به میان دلبران زلف تو بر سر آمدهگل ز رخ تو منفعل، لاله به هم برآمده
Qəzəl 264یارب، ای سرو من! امشب در کنار کیستی؟دوش بودی یار من، امروز یار کیستی؟
Qəzəl 265ای ز قیام قامتت هر طرفی قیامتیجز تو که دارد این چنین خوب و لطیف قامتی
Qəzəl 275دم حق دمید در ما، دم فضل لایزالیچه مبارک است این دم ز جناب فضل عالی
Qəzəl 278بیار ای ساقی مهوش! می گلرنگ روحانیکه ارزد خاتم لعلت به صد ملک سلیمانی
Qəzəl 279دل ما جای غم توست و تو هم میدانیمن سگ کوی توام از چه رهم میرانی؟
Qəzəl 281بیا ای احسن صورت! بیا ای اکمل معنیبه میدان الوهیت که داری جای این دعوی
Qəzəl 284اگر میرم ز ناز نازنینیبرافشانم ز شادی آستینی
Qəzəl 285زهی چشم و زهی ابرو، زهی رویزهی خط و زهی خال و زهی موی
Qəsidə 4یارب به حق مصطفی سلطان جمع انبیاتاج الوری نورالهدی شمس الضحی بدرالدجی
Məsnəvi 5ماییم قلندران معنیدر لنگر خوش هوای دنیی
Rübai 11آن نقطه که نکته ای در او پنهان استآن نقطه وجود حوری و غلمان است
Rübai 13طوف سر کوی یار طاعات من استاوصاف جمال او مناجات من است
Rübai 16ذرات جهان روشن از انوار من استعالم همه پرشور ز اقرار من است
Rübai 17آیینه جم عبارت از روی من است«والیل اذا» کنایت از موی من است
Rübai 29حرفی ز میان کاف و نون پیدا شدزان حرف وجود آدم و حوا شد
Rübai 47استاد در این کاسه چو بنمود هنربشکست از او قیمت صد کاسه زر