Qəzəl 100

ندانم تا دگربار این دل ریشم چه شیدا شدمگر عکس رخ دلبر به جان باز آشکارا شد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 104

آن آفتاب دولت بر چرخ ما برآمدوان زهره سعادت در چنگ ما درآمد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 107

بهار آمد بهار آمد بهارِ سبزپوش آمدرها کن فکر خام ای دل که می در خُم به جوش آمد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 116

تشبیه رویت آن که به گل یاسمن کندچشم از رخت بگو به گل و یاسمن کند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 118

یار ما صاحب حسن است جفا چون نکندمی کند، خوب، جفا دلبر ما، چون نکند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 145

ساقی سیمین برآمد باده می‌باید کشیدحرف رندی بر سر سجاده می‌باید کشید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 146

شرح غم دل ما با یار ما که گوید؟گر محرمی نباشد جان غصه با که گوید؟

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 147

روشن است این و راست می‌گویدآن که «مه روی ماست» می‌گوید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 156

اگر او او نماید ید رخ چون مه مه و خور خورشود ود از جمالش لش مه و خور خور منور ور

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 164

باطن صافی ندارد صوفی پشمینه پوشدست ما و دامن دردی کشان جرعه نوش

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 168

ای صبا هست رخ یار به غایت نازکلب فرو بند و نگه دار به غایت نازک

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 179

من به توفیق خدا، ره به خدا یافته‌امعارف حق شده و ملک بقا یافته‌ام

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 181

نظر برداشت از من تا حبیبمبه جای وصل هجران شد نصیبم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 182

من شاهباز زاده شاه شریعتماز بهر صید طایر قدس حقیقتم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 183

من گنج لامکانم اندر مکان نگنجمبرتر ز جسم و جانم در جسم و جان نگنجم

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 186

من آن گنجم که در باطن هزاران گنج زر دارممن آن بحرم که در دامن به دریاها گهر دارم

İmadəddin Nəsimi3 dəq
Qəzəl 193

فضل اله یار شد یار دگر چه می‌کنمقوت دلم به جز غمش خون جگر چه می‌کنم

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 201

با روی او مگو که ز گلزار فارغیمکز هستی دو کون به یکبار فارغیم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 216

من ز عشق یار نتوانم به جان بازآمدنزانکه هست آیین من در عشق جانباز آمدن

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 220

بیا ای گنج بی پایان، چو خود ما را توانگر کنمس بی قیمت ما را به اکسیر نظر زر کن

İmadəddin Nəsimi3 dəq
Qəzəl 226

ای دهانت پسته خندان منخاک پایت چشمه حیوان من

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 227

آن شهنشاهم که از نطق «هی العلیا»ی منما سوی الله نقطه ای آمد به زیر پای من

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 230

گر شبی ماه من از ابر نقاب آید بروندیگر از شرمش عجب گر آفتاب آید برون

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 232

روی خداست ای صنم روی تو، رای من ببینوز رخ همچو مصحفت فال برای من ببین

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 241

عاشقم بر قامت رعنای توحسن می‌بارد ز سر تا پای تو

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 256

منم آن رند فرزانه که دادم جان به جانانهچو از اغیار ببریدم شدم با یار همخانه

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 262

ای که حاجت ز در اهل ریا می‌طلبینقد مقصود کجا و تو کجا می‌طلبی

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəsidə 3

فتوت خلق و احسان است که هست آن احسن الحسنیفتوت راه مردان است چه در صورت چه در معنی

İmadəddin Nəsimi5 dəq
Məsnəvi 2

ای بی خبر از حقیقت خویش!از غصه بیش و کم دلت ریش

İmadəddin Nəsimi4 dəq
Rübai 2

ای وعده بسی داده و ناکرده وفااز اهل وفا نباشد این شیوه روا

İmadəddin Nəsimi1 dəq