Qəzəl 29

گفتمش زلف تو مأوایی خوش استگفت خوبان را همه جایی خوش است

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 35

نقش هستی رقم صورت کاشانه ماستمستی کون و مکان از می و میخانه ماست

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 39

چشم بیمار تو تا مست و خراب افتاده استدر سر من هوس جام و شراب افتاده است

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 40

ساقی سیمین برم جام شراب آورده استآب گلگون، چهره آتش نقاب آورده است

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 50

غرقه در دریای عشقش حال ما داند که چیستاین سخن آسوده بر ساحل کجا داند که چیست

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 60

آرزومندی و درد هجر یار از حد گذشتدر غمش صبر دل امیدوار از حد گذشت

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 61

ای که بردی تو به خوبی گرو از حور بهشتمصحف روی تو را خامه تقدیر نوشت

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 62

دل بی تو از نعیم دو عالم ملال یافتخرم کسی که با تو زمانی وصال یافت

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 74

تا پرده ز رخسار چو ماه تو برافتاداز پرده بسی راز نهانی به در افتاد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 87

دل از عشق پری‌رویان دل من برنمی‌گیردمده پند من ای ناصح که با من درنمی‌گیرد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 91

بر دلم هردم جفای بی‌وفایی می‌رسدوه که بر جان من از هر سو بلایی می‌رسد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 97

خوبی و بتا از تو جفا دور نباشدور جور کنی هست روا دور نباشد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 114

عشاق، هوای رخ زیبای تو دارندزانروی چو منصور همه بر سر دارند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 115

کیست که از ره کرم حاجت ما روا کندواقف حال ما شود، چاره کار ما کند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 143

کشته عشق ترا گر خونبها خواهد رسیددم از این معنی زدن اول مرا خواهد رسید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 152

ای با دلم عشق تو را هر لحظه بازاری دگرکار دلم شد عشق تو، دل چون کند کاری دگر

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 173

در ضمیرم روز و شب نقش تو می‌بندد خیالجز تو نقشی در خیالم صورتی باشد محال

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 184

به بوی زلف مشکینت گرفتار صبا بودمچه دانستم من خاکی که عمری باد پیمودم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 191

پیش روی فضل حق جان را یقین قربان کنمسی و دو نور خدا را سر به سر اعیان کنم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 192

شد ملول از خرقه ازرق دل من، چون کنم؟ساقیا جامی بده تا خرقه را گلگون کنم

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 208

ای جمالت گشته پیدا در نهان خویشتنوی رخت گردیده پیدا در عیان خویشتن

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 224

گل ز خجالت آب شد پیش رخ نگار منسرخ برآمد از حیا لاله ز شرم یار من

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 234

ای سر زلف شکن بر شکن و چین بر چینبستد از ملکت روم وز حبش لشکر چین

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 235

ماه اگر خوانم رخت را، نیست مه تابان چنینسرو اگر گویم قدت را، راستی هست آن چنین

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 244

در عشق تو ای مهرو! عاشق چو منی کوکو؟تا بر سر ویرانها چون کوف زند «کو کو»

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 245

ای جان عاشق از لب جانان ندا شنوآواز «ارجعی » به جهان بقا شنو

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 255

دلیل ما شد آن ساقی به دارالعیش میخانهبیا گر آرزومندی به جام لعل جانانه

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 260

بر گرد مه ز مشک خطی برکشیده‌ایخورشید را به حلقهٔ چنبر کشیده‌ای

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 277

گوهر دریای وحدت آدم است، ای آدمیگر چو آدم سر اسما را بدانی آدمی

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Rübai 4

ساقی برو و مده شرابم امشبکز مستی چشم او خرابم امشب

İmadəddin Nəsimi1 dəq