Qəzəl 59

خلاف خوی رضا، یار ما گرفت و گذاشتنقیض و عکس وفا و جفا گرفت و گذاشت

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 64

هر که را اندیشه زلف تو در دل جا گرفتچون سر زلفت وجودش مو به مو سودا گرفت

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 67

ای نور رخت مطلع انوار هدایتمعلوم نشد عشق ترا مبداء و غایت

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 68

گر به می تشنه شود آن لب باریک مزاجنوش کن شربت ماء العنب از جام زجاج

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 72

ز بند زلف تو جان مرا نجات مباددل مرا نفسی بی رخت حیات مباد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 79

گل صدبرگ من سنبل بر اطراف سمن داردرخ یار من از نسرین خطی بر نسترن دارد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 86

قاصدی کو تا به جان پیغام دلدار آوردیا هوایی کز نسیم طره یار آورد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 93

اگر گویم که مهر و مه، ز رخسارت حیا باشدوگر گویم که انسانی، مرا شرم از خدا باشد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 98

در سر غم تو دارم دستار و سر چه باشدجان و جهان چه ارزد یا سیم و زر چه باشد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 102

مهر رخسار تو داغ عشق بر دل می‌کشدسنبل زلف تو، مه را در سلاسل می‌کشد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 103

سلطنت کی کند آن شاه که درویش نشدآشنا کی شود آن دل که به خود خویش نشد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 110

دل زار از تو بیزاری تواند کرد، نتوانداسیر عشق، می یاری تواند کرد، نتواند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 117

دل فغان از جورت ای جان حاش لله چون کند؟بنده داد از دست سلطان حاش لله چون کند؟

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 122

صاحب نظران قیمت سودای تو دانندخورشیدپرستان سبق عشق تو خوانند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 132

آمد از کتم عدم این نطفه در ملک وجوددر لباس آدم آمد کرد خود را خود سجود

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 134

نیستم یک دم ز عشقت ای صنم پروای خودرحمتی کن رحمتی بر عاشق شیدای خود

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 138

به جان وصل تو می‌خواهم ولیکن برنمی‌آیدبه دست عاشق این دولت به جان و سر نمی‌آید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 151

دوش باز آمد به برج آن طالع ماهم دگردولتم شد یار و بخت سعد همراهم دگر

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 172

این چه چشم است این چه ابرو این چه زلف است این چه خال؟در مقام خویش هر یک دلبری صاحب کمال

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 190

منم آن دو هفته ماهی که بر آسمان جانممنم آن خجسته مهری که بر اوج لامکانم

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 194

چشم مستش به خواب می‌بینمکار تقوی خراب می‌بینم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 213

طالب توحید را باید قدم بر «لا» زدنبعد از آن در عالم وحدت دم از الا زدن

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 214

گفته بودی با تو کار من به سر خواهد شدنکار سر سهل است اگر کارم به سر خواهد شدن

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 219

گر طالب بقایی اول فنا طلب کنواندر فنای مطلق عین بقا طلب کن

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 223

با بخت سعد یارم چون هست یار با منشادی چو آن من شد، غم را چه کار با من؟

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 225

گر شبی بازآید از در شمع جان افروز منبر چراغ مهر و نور صبح خندد روز من

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 229

با چنین حسن آن صنم گر بی حجاب آید برونآفتاب از برقع و ماه از نقاب آید برون

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 242

دل مردم به جان آمد ز دست آن کمان ابروتعالی الله از آن چشمان، جلال الله از آن ابرو

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 251

ای نوبت جمال تو در ملک جان زدهحسن رخ تو گوی «لمن » در جهان زده

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 252

ای رخ ماه پیکرت شاهد بر پری زدهحسن تو در جهان جان تخت سکندری زده

İmadəddin Nəsimi1 dəq