Qəzəl 135

آفتاب روی یار از مطلع جان رخ نمودیا مه من از شب زلف پریشان رخ نمود

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 136

گر ماه من شبی چون تابان قمر برآیدباشد سر زوالش خورشید اگر برآید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 139

مقام عشق مهرویان دل پردرد می‌بایددل پردرد جانبازان ز هستی فرد می‌باید

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 140

مرا خون هست از چشمم، می و ساغر نمی‌بایدچنین مخمور و مستی را مِیِ دیگر نمی‌باید

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 141

بیا که بی‌تو مرا این جهان نمی‌بایدبه جز وصال تو ما را جنان نمی‌باید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 162

ز من که طایر قافم نشان عنقا پرسز من که ماهی عشقم رسوم دریا پرس

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 170

دولت وصل تو را یافته‌ام در کپنکنظر لطف خدا یافته‌ام در کپنک

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 176

بر من جفا ز غمزه یار است والسلامخون در دلم ز جور نگار است والسلام

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 196

ما حاصل از حیات رخ یار کرده‌ایمعهدی به یار بسته و اقرار کرده‌ایم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 197

علت غایی ز امر کن فکان ما بوده‌ایمجمله اشیا را حقیقت، جسم و جان ما بوده‌ایم

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 198

ما مرید پیر دیر و ساکن میخانه‌ایمهمدم دُردی‌کشان و ساغر و پیمانه‌ایم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 203

گوهر گنج حقیقت به حقیقت ماییمنور ذات جبروتیم که در اشیاییم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 204

شق شد سماوات دخان از وجه خوب دلبراناینک دلیل روز حشر آمد برای بندگان

İmadəddin Nəsimi3 dəq
Qəzəl 206

سر خدا که بود نهان در همه جهانشد آشکار از کرم فضل (در) جهان

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 210

حدیث لعل تو نتوان بدین زبان گفتنبدین زبان سخن جان نمی توان گفتن

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 211

تو رسم دلبری داری و دانی دلبری کردنولیکن من ز تو مشکل توانم دل بری کردن

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 212

بیار باده که عید است و روز می خوردنچه خوش بود به می ناب روزه وا کردن

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 228

ای در بلا فتاده دل مبتلای منکس را مباد هیچ بلا چون بلای من

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 231

آن که ماه از شرم رویش بی نقاب آید برونوز گریبانش سحرگه آفتاب آید برون

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 238

آیینه دل پاک دار، ای طالب دیدار اوباشد که اندازد نظر در آینه رخسار او

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 243

دویی شرک است از آن بگذر، موحد باش و یکتا شووجود ما سوی الله را به لا بگذار و الا شو

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 246

با غیر مگو حالم، کاغیار نداند بهپروانه آن شمعم، گر نار نداند به

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 247

باز آمد آن خورشید جان در رخ نقاب انداختهوز عنبر تر برقعی بر آفتاب انداخته

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 253

ای به میان دلبران زلف تو بر سر آمدهگل ز رخ تو منفعل، لاله به هم برآمده

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 264

یارب، ای سرو من! امشب در کنار کیستی؟دوش بودی یار من، امروز یار کیستی؟

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 265

ای ز قیام قامتت هر طرفی قیامتیجز تو که دارد این چنین خوب و لطیف قامتی

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 275

دم حق دمید در ما، دم فضل لایزالیچه مبارک است این دم ز جناب فضل عالی

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 278

بیار ای ساقی مهوش! می گلرنگ روحانیکه ارزد خاتم لعلت به صد ملک سلیمانی

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 279

دل ما جای غم توست و تو هم می‌دانیمن سگ کوی توام از چه رهم می‌رانی؟

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 281

بیا ای احسن صورت! بیا ای اکمل معنیبه میدان الوهیت که داری جای این دعوی

İmadəddin Nəsimi2 dəq