Qəzəl 5

در عالم توحید چه پستی و چه بالادر راه حقیقت چه مسلمان و چه ترسا

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 8

آنچه پیش است اگر جمله بدانید شماروز و شب خون ز ره دیده فشانید شما

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 9

ساقیا آمد به جوش از شوق لعلت جان ماخضر مایی، می بیار از چشمه حیوان ما

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 11

ای رخ جانفزای تو جام جم جهان نماگشته عیان ز روی تو ذات و صفات کبریا

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 14

ای ز سنبل بسته مویت سایبان بر آفتابزلفِ مشکینت شب قدر است و رویت ماهتاب

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 16

ای شب زلفت که روزش کس نمی بیند به خوابدر تب است از تابش خورشید رویت آفتاب

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 27

امشب از روی تو مجلس را ضیایی دیگر استدیده‌ها را نور و دل‌ها را صفایی دیگر است

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 33

سلطان غمت را دل پردرد مقام استآن دل چه نشان دارد و آن مرد کدام است

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 38

عرش رحمان است رویش، علم الاسما گواستاعتقاد اهل حق این است و قول مصطفی است

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 42

تعالی الله از این صورت که عین ذات پرمعنی استدل محروم از این صورت دو چشم جان پرتابی ست

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 43

آن که بر لوح رخت خط الهی دانستبنده عشق الهی شد و شاهی دانست

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 46

مطلع نور تجلی آفتاب روی اوستلیلة القدری که می گویند هست آن موی اوست

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 58

نرنجم از تو گرت سوی ما نگاهی نیستگناه بخت من است این ترا گناهی نیست

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 65

ای سایه الهی ظل همای زلفتجانها اسیر چشمت، سرها فدای زلفت

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 66

ای شمع فلک پرتوی از روی چو ماهتوی ظلمت شب شمه ای از زلف سیاهت

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 69

سی و دو خط رخت گنج ترا افتتاحظلمت زلف تو شب، نور جمالت صباح

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 77

ماه نو چون دیدم ابروی توام آمد به یادچون نظر کردم به گل، روی توام آمد به یاد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 78

دلی دارم که در وی غم نگنجدچه جای غم؟ که شادی هم نگنجد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 82

کیست آن سرو که بر راه گذر می‌گذردنور چشم است که بر اهل نظر می‌گذرد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 96

مأوای غمت جز دل پردرد نباشدتشریف بلا جامه هر مرد نباشد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 99

چه نکته بود که ناگه ز غیب پیدا شدهر آنکه واقف این نکته گشت شیدا شد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 123

عارفان روی تو را نور یقین می‌خوانندعروه موی تو را حبل متین می‌خوانند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 124

آنجا که وصف سرو گل اندام ما کنندجانها به جای جامه به بویش قبا کنند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 128

صور دمم تا همه بی جان شوندجان چو نماند سوی جانان شوند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 129

حق بین نظری باید تا روی مرا بیندچشمی که بود خودبین، کی روی خدا بیند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 130

قمر از روی تو دارد خبری، می‌گویندهست خود، روی نکو چون قمری، می‌گویند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 135

آفتاب روی یار از مطلع جان رخ نمودیا مه من از شب زلف پریشان رخ نمود

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 136

گر ماه من شبی چون تابان قمر برآیدباشد سر زوالش خورشید اگر برآید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 139

مقام عشق مهرویان دل پردرد می‌بایددل پردرد جانبازان ز هستی فرد می‌باید

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 140

مرا خون هست از چشمم، می و ساغر نمی‌بایدچنین مخمور و مستی را مِیِ دیگر نمی‌باید

İmadəddin Nəsimi2 dəq