Qəzəl 106

تا فضل خدا بر صفت ذات برآمدمطلوب میسر شد و حاجات برآمد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 112

تقلید روان از ره توحید بعیدندزان است که هرگز به حقیقت نرسیدند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 113

آنان که به تقلید مجرد گرویدنددورند ز حق، زان به حقیقت نرسیدند

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 119

چشمی که جز مطالعه روی او کندآن به که بر جهان در منظر فرو کند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 125

عابدان حق سجود قبله رویت کنندعارفان حق از آن طوف سر کویت کنند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 127

دردمندان تو اندیشه درمان نکنندمستمندان غمت فکر سر و جان نکنند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 145

ساقی سیمین برآمد باده می‌باید کشیدحرف رندی بر سر سجاده می‌باید کشید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 148

کفر زلفت گر نهد بر سر مرا یکبار بارنیست ایمانم اگر باشد مرا زان بار بار

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 155

دلبری دارم بغایت شوخ چشم و فتنه گرچون کنم؟ شوخ است و با او برنمی آیم دگر

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 160

بر سر کوی تو دارم سر سربازی بازصید شد مرغ ظفر، چون نکند بازی باز؟

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 163

ای صورت جمالت بر لوح جان منقشهستم ز فکر زلفت آشفته و مشوش

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 166

می‌کشد دل یک طرف خط تو کاکل یک طرفخال مشکین یک طرف زلف چو سنبل یک طرف

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 167

صراحی می‌زند هردم انالحقبده ساقی می جام مروق

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 169

تا شنیدم سخن فضل خدا در کپنکمست و مجنون شده‌ام بی سر و پا در کپنک

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 178

صورت رحمان من آن روی نکو دانسته‌امچشمهٔ حیوان ز آب روی او دانسته‌ام

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 185

در خمارم ساقیا! جام جمی می‌بایدممحرم همدم ندارم، همدمی می‌بایدم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 195

شبی چون شمع می خواهم که پیش یار بنشینمولی آن روز دولت کو که با دلدار بنشینم

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 199

چشم ما بینا به حق شد، ما به حق بینا شدیمصورت خود یافتیم آیینه اشیا شدیم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 207

ح ا ج یا خدای جهان!تو مکانی و نیست بی تو مکان

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 215

طالب یار، اول او را یار می‌باید شدنبعد از آن با عشق او، در کار می‌باید شدن

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 221

ای دل ار پختهٔ عشقی، طمعِ خام مکنهمدمِ باده شو و جز هوسِ جام مکن

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 236

عشق اگر بازد کسی با روی دلداری چنینور سر اندازد کسی در پای عیاری چنین

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 239

زلفت شب است ای سیمتن! رویت مه تابان در اوخط تو پرگاری که هست اندیشه سرگردان در او

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 240

نگارا بی‌سر زلفت پریشانم، به جان توبه جز زلفت نمی‌خواهد دل و جانم، به جان تو

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 249

ماییم دل ز عالم بر زلف یار بستهاز دست پرنگارش دل در نگار بسته

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 257

تا بر اطراف سمن مشک ختن ریخته‌ایدر گل آتش زده‌ای، آب سمن ریخته‌ای

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 263

گر شبی دولت به دستم زلف یار انداختیسایه اقبال بر من روزگار انداختی

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 268

گر کنی قبله جان روی نگاری، باریور بری عمر به سر با غم یاری، باری

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 270

گمان مبر که به صد جور و صد دل آزاریدل من از تو برنجد مگر به بیزاری

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 271

ای بر دل پردردم هردم ز تو آزاریکی بود و کجا باشد مثل تو دل آزاری

İmadəddin Nəsimi2 dəq