İmadəddin Nəsimi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
تا فضل خدا بر صفت ذات برآمدمطلوب میسر شد و حاجات برآمد
Qəzəl 112تقلید روان از ره توحید بعیدندزان است که هرگز به حقیقت نرسیدند
Qəzəl 113آنان که به تقلید مجرد گرویدنددورند ز حق، زان به حقیقت نرسیدند
Qəzəl 119چشمی که جز مطالعه روی او کندآن به که بر جهان در منظر فرو کند
Qəzəl 125عابدان حق سجود قبله رویت کنندعارفان حق از آن طوف سر کویت کنند
Qəzəl 127دردمندان تو اندیشه درمان نکنندمستمندان غمت فکر سر و جان نکنند
Qəzəl 145ساقی سیمین برآمد باده میباید کشیدحرف رندی بر سر سجاده میباید کشید
Qəzəl 148کفر زلفت گر نهد بر سر مرا یکبار بارنیست ایمانم اگر باشد مرا زان بار بار
Qəzəl 155دلبری دارم بغایت شوخ چشم و فتنه گرچون کنم؟ شوخ است و با او برنمی آیم دگر
Qəzəl 160بر سر کوی تو دارم سر سربازی بازصید شد مرغ ظفر، چون نکند بازی باز؟
Qəzəl 163ای صورت جمالت بر لوح جان منقشهستم ز فکر زلفت آشفته و مشوش
Qəzəl 166میکشد دل یک طرف خط تو کاکل یک طرفخال مشکین یک طرف زلف چو سنبل یک طرف
Qəzəl 167صراحی میزند هردم انالحقبده ساقی می جام مروق
Qəzəl 169تا شنیدم سخن فضل خدا در کپنکمست و مجنون شدهام بی سر و پا در کپنک
Qəzəl 178صورت رحمان من آن روی نکو دانستهامچشمهٔ حیوان ز آب روی او دانستهام
Qəzəl 185در خمارم ساقیا! جام جمی میبایدممحرم همدم ندارم، همدمی میبایدم
Qəzəl 195شبی چون شمع می خواهم که پیش یار بنشینمولی آن روز دولت کو که با دلدار بنشینم
Qəzəl 199چشم ما بینا به حق شد، ما به حق بینا شدیمصورت خود یافتیم آیینه اشیا شدیم
Qəzəl 207ح ا ج یا خدای جهان!تو مکانی و نیست بی تو مکان
Qəzəl 215طالب یار، اول او را یار میباید شدنبعد از آن با عشق او، در کار میباید شدن
Qəzəl 221ای دل ار پختهٔ عشقی، طمعِ خام مکنهمدمِ باده شو و جز هوسِ جام مکن
Qəzəl 236عشق اگر بازد کسی با روی دلداری چنینور سر اندازد کسی در پای عیاری چنین
Qəzəl 239زلفت شب است ای سیمتن! رویت مه تابان در اوخط تو پرگاری که هست اندیشه سرگردان در او
Qəzəl 240نگارا بیسر زلفت پریشانم، به جان توبه جز زلفت نمیخواهد دل و جانم، به جان تو
Qəzəl 249ماییم دل ز عالم بر زلف یار بستهاز دست پرنگارش دل در نگار بسته
Qəzəl 257تا بر اطراف سمن مشک ختن ریختهایدر گل آتش زدهای، آب سمن ریختهای
Qəzəl 263گر شبی دولت به دستم زلف یار انداختیسایه اقبال بر من روزگار انداختی
Qəzəl 268گر کنی قبله جان روی نگاری، باریور بری عمر به سر با غم یاری، باری
Qəzəl 270گمان مبر که به صد جور و صد دل آزاریدل من از تو برنجد مگر به بیزاری
Qəzəl 271ای بر دل پردردم هردم ز تو آزاریکی بود و کجا باشد مثل تو دل آزاری