Nə süni-paki-yəzdansan, a dilbər

Nə sün’i-paki-yəzdansan, a dilbər?Müsəvvərsən, müənbərsən, münəvvər!

İmadəddin NəsimiQəzəl1 dəq
Rəvanmıdır, rəvamıdır, həbibi

Rəvamıdır, rəvamıdır, həbibiKi, oda yandırasan mən qəribi?

İmadəddin NəsimiQəzəl1 dəq
Yüz min cəfa qılsan mənə

Yüz min cəfa qılsan mənə,Mən səndən üz döndərmənəm.

İmadəddin NəsimiQəzəl1 dəq
Dəryayi-mühüt

Dəryayi-mühit cuşə gəldi,Kövn ilə məkan xüruşə gəldi.

İmadəddin NəsimiMəsnəvi3 dəq
Qəzəl 10

تا هوای طوبی قد تو دارد جان ماهست منزل آیت «طوبی لهم » در شأن ما

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 13

ای روز و شب خیال رخت همنشین ماجاوید باد عشق جمالت قرین ما

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 34

مرغ عرشیم و قاف خانه ماستکن فکان فرش آشیانه ماست

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 37

بخت ابد یار آن که با تو قرین استبا تو نشستن به از بهشت برین است

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 44

چشم تو فتنه ای است که عالم خراب اوستمستی دیر و باده ز جام شراب اوست

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 48

الله الله این چه نور است آفتاب روی دوستاین چنین رویی به وجه الله اگر آری نکوست

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 54

جانا بیا که صحبت جان بی تو هیچ نیستناز و نعیم هر دو جهان بی تو هیچ نیست

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 56

خاک باد آن سر که در وی سر سودای تو نیستدور باد از شادی، آن کو یار غم‌های تو نیست

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 75

کس بدین آیین حسن از مادر گیتی نزادتا ابد چشم بد، از روی تو یارب دور باد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 85

از تو خوبی طمع مهر و وفا نتوان کردگله با وصل گل از خار جفا نتوان کرد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 100

ندانم تا دگربار این دل ریشم چه شیدا شدمگر عکس رخ دلبر به جان باز آشکارا شد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 104

آن آفتاب دولت بر چرخ ما برآمدوان زهره سعادت در چنگ ما درآمد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 107

بهار آمد بهار آمد بهارِ سبزپوش آمدرها کن فکر خام ای دل که می در خُم به جوش آمد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 116

تشبیه رویت آن که به گل یاسمن کندچشم از رخت بگو به گل و یاسمن کند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 118

یار ما صاحب حسن است جفا چون نکندمی کند، خوب، جفا دلبر ما، چون نکند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 146

شرح غم دل ما با یار ما که گوید؟گر محرمی نباشد جان غصه با که گوید؟

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 147

روشن است این و راست می‌گویدآن که «مه روی ماست» می‌گوید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 156

اگر او او نماید ید رخ چون مه مه و خور خورشود ود از جمالش لش مه و خور خور منور ور

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 164

باطن صافی ندارد صوفی پشمینه پوشدست ما و دامن دردی کشان جرعه نوش

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 168

ای صبا هست رخ یار به غایت نازکلب فرو بند و نگه دار به غایت نازک

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 181

نظر برداشت از من تا حبیبمبه جای وصل هجران شد نصیبم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 182

من شاهباز زاده شاه شریعتماز بهر صید طایر قدس حقیقتم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 183

من گنج لامکانم اندر مکان نگنجمبرتر ز جسم و جانم در جسم و جان نگنجم

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 186

من آن گنجم که در باطن هزاران گنج زر دارممن آن بحرم که در دامن به دریاها گهر دارم

İmadəddin Nəsimi3 dəq
Qəzəl 193

فضل اله یار شد یار دگر چه می‌کنمقوت دلم به جز غمش خون جگر چه می‌کنم

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 201

با روی او مگو که ز گلزار فارغیمکز هستی دو کون به یکبار فارغیم

İmadəddin Nəsimi1 dəq