Nəyyir Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
در قیامت اگرم زلف تو زنجیر شوددل ز دوزخ میر اندیشه که دلگیر شود
Qəzəl 82این خودسری که زلف تو ای دلربا کندبا روزگار غمزدگان تا چهها کند
Qəzəl 108می بنالم که بسر وقت رسد صیادمنه من از تنگی دام است که در فریادم
Qəzəl 109خیز تا معتکف خانه خمار شویمسر به پیشش بسپاریم و سبکبار شویم
Qəzəl 120ساقی کناف بوالهوسان از پیاله کنکار مرا بدان لب میگون حواله کن
Qəzəl 121ای ساقی جان آبی بر آتشم از می زنچنگی بکف آر چنگ نائی تو هم آن نی زن
Qəzəl 130طوقی ز خط بدور زنخدان کشیدهایبر دور مهر و مه خط بطلان کشیدهای
Qəzəl 132از هر طرف که پای به پیچم ز کوی تودل میکشد ز جانب دیگر بسوی تو
Qəzəl 136دلم بخستی و در خون گذاشتی و گذشتیبحیرتم ز چه این صید کشتی و ز چه هشتی
Qəzəl 137چمنی دیدم و کردم قدمی چند خرامیچون شدم جمع پریدن خبرم شد که تو دامی
Qəzəl 138ز کمان ابروی دلنشین، چو خدنگ غمزه رها کنیسزد ار به تیر بهای او، دو هزار خون به خطا کنی
Qəzəl 139نکرد از لابه ای بیمهر اگر خوی تو تغییریبسازم من بخویت هین بکش زارم بشمشیری
Qəzəl 141در خاطر منی و به دل تیغ میزنیخوش میکنی به دوستی ای شوخ دشمنی
Qəzəl 7در کمالت چه دهم داد سخندانی راحد گذشته است از آنصورت انسانی را
Qəzəl 13بی می نتوان برد بهسر فصل خزان راساقی بده آن جام پر از خون رزان را
Qəzəl 21هر شکاری شود از چنگل شهباز گرفتجز دو چشمت که دل از وی نتوان باز گرفت
Qəzəl 39آنرا که بپای تو سهی سرو سری نیستپیداست کش از عالم بالا خبری نیست
Qəzəl 40جنبش کبک بزیبائی رفتار تو نیستپر طاوس بحسن خط رخسار تو نیست
Qəzəl 42چند عمر اندر پی آب سکندر بگذردبگذر از ظلمات تن تا آبت از سر بگذرد
Qəzəl 46چه بود با سر زلف تو کار جان بسر آیدز تارِ او گسلد رشته ایّ و جان بدر آید
Qəzəl 48همچو نی وصل تو هر دم که مرا یاد آیدتا نفس هست دل از درد بفریاد آید
Qəzəl 63از تو نتابم رخ ای نگار بمعبودگر چو خلیلم بری بآتش نمرود
Qəzəl 70نه من از تنگی دام است که در فریادممی بنالم که بسر وقت رسد صیادم
Qəzəl 78بتان چو زلف مسلسل به تاب میسازندبه گردن قمر از مو طناب میسازند
Qəzəl 80شانه هر دم که بر آن کاکل مشکین گذردوه چه گویم که چهها بر دل خونین گذرد
Qəzəl 88ز تاب زلف تو نارسته خط دمید آخربغیر روز سیاه از تو دل ندید آخر
Qəzəl 89نه در آزردن دلها چو تو خودرای دگرنه چو من بر سر خوی تو شکیبای دگر
Qəzəl 90هندوی چشم و خال و خط و زلف مشکبیزدستی بهم نداده که ممکن شود گریز
Qəzəl 92ای جوان کاین همه آتش زنیم بر دل و ریشسینه از آه به تنگ است بیندیش ز خویش
Qəzəl 98دل من کنعان است و چاه سینهٔ زندانشجهان مصر بلاخیز و خرد یعقوب نالانش