Nəyyir Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
زنی چو آتش می ساقیا بخر من هوشمچنان بزن که بمحشر برند دوش بدوشم
Qəzəl 127چند بیهوده دلا اینهمه افغان از منرخ ز من اشک ز من دیدۀ گریان از من
Qəzəl 34ز غمت خون دلی نیست که در جامم نیستدور غم شاد اگر دور فلک رامم نیست
Qəzəl 85یارب آنخال که ما را شد از او روز سیاهببلای خم زلف تو گرفتار آید
Qəzəl 93گه به مسجد کشدم گه به کلیسای کشیشبستۀ موی بتانست مرا تختۀ کیش
Qəzəl 95کجا به گوش رسد نالههای زار منشهزار بلبل دستانسراست در چمنش
Qəzəl 35خبر ما که برد باز بدان لعبت مستکاندران حقه که سرّیکه نهفتیم شکست
Qəzəl 91شد روی یار جلوهگر از زلف مشکبیزصبح امید میدهد ای بخت خفته خیز
Qəzəl 128ای که با لشکر مژگان دراز آمدهایدل که تاراج تو شد بهر چه باز آمدهای
Qəzəl 1زد ننگ عشق کوس ملامت به نام ماای پیک غم ببر به سلامت سلام ما
Qəzəl 9کس نزد پای بگویت که نه سر داد آنجاروید از خاک مگر خنجر بیداد آنجا
Qəzəl 55مرغی شکسته درخور تیر ستم نبودگیرم مقیم زلف تو صید حرم نبود
Qəzəl 68زلف جانان سحر از باد صبا در هم شدعاقلان مژده که زنجیر جنون محکم شد
Qəzəl 69نگار من چو بتاراج عقل و دین خیزدغبار لشگرش از ترک تا بچین خیزد
Qəzəl 86محتسب با ساغر می گر مرا سر بشکندبا کم از سر نیست ز آن ترسم که ساغر بشکند
Qəzəl 102هر دم از یاد تو با چشم جدا گریم و مویمکه به سروقت تو چشمیست جدا هر سر مویم
Qəzəl 112دل به دریا زدن از چشم تر آموختهامچه هنرها که ز فیض نظر آموختهام
Qəzəl 118ای صنم کز چشم کافر کیش بردی دین منبرخی سحرت که بستی چشم عالم بین من
Qəzəl 125دلا گر گوهر مقصود خواهی دیده دریا کنز فیض دانهٔ اشک آستین پر درّ لالا کن
Qəzəl 133سوزنده آتشی که شود پخته خام از اوجام می است خواجه بکن پر مشام از او
Qəzəl 134ای صورت زیبای تو مرآت معانیسرگشته چو پرگار به تصویر تو مانی
Qəzəl 12مده به باد سر زلف عنبرآسا راروا مدار پریشانی دل ما را
Qəzəl 19امروز خرمن گل و نسرین و سوسن استوین مو نه باز غالیه و مشک و لادن است
Qəzəl 28مگر قدم به ره عشق هشتن آسان استسر سران جهان ریگ این بیابان است
Qəzəl 29همه را چشم عنایت زتو شیرین پسر استمن تعنت نکنم هرچه تو باری شکر است
Qəzəl 30آن نه زلفیست که پیچیده به دور ذقن استچنبر لاله و نسرین و گل و یاسمن است
Qəzəl 32ما را به در میکده دادند اقامتای زهد ریایی بروی رو به سلامت
Qəzəl 33بهای قند چه داند که در جهان چند استکسی که همدم آن پسته شکر خند است
Qəzəl 45حسن از آنپایه گذشته است که در وصف من آیدمگر او پرده براندازد و خود رخ بنماید
Qəzəl 49دودی ز آهم ار بدرون نی اوفتدآتش بخشک و تر ز صدای وی اوفتد