Nəyyir Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
مگو جان بی سبب بر گردن از مویت رسن دارددلی گم کرده امیدی بر آن چاه ذقن دارد
Qəzəl 57زلف به ملک حسن به سر تا کله نهادبرداشت پای نخوت و بر فرق مه نهاد
Qəzəl 72تیشه بر پا زدی ار داغ منش در دل بودآن قوی پنجه که در کوهکنی کامل بود
Qəzəl 73دلبر من به چهره چون زلف معنبر آوردمهر نخوشه جا دهد مه به دو پیکر آورد
Qəzəl 75افسرده دلان شورت نادیده بسر داردزین پردۀ شورانگیز خوش آنکه خبر دارد
Qəzəl 76جان در خور خدنگ تو ابرو کمان نبودورنه دل رقیق تو نامهربان نبود
Qəzəl 77گر نه چشمان تو در قصد گرفتارانندز چه هر گوشه از او صف زده خونخوارانند
Qəzəl 82این خودسری که زلف تو ای دلربا کندبا روزگار غمزدگان تا چهها کند
Qəzəl 101من آن نیم که دل آزرده از جفای تو باشمگرم ز پیش نظر رانی از قفای تو باشم
Qəzəl 119ای غلام بر سیمین تو زرین کمرانخاکسار کف پای تو سر تا جوران
Qəzəl 121ای ساقی جان آبی بر آتشم از می زنچنگی بکف آر چنگ نائی تو هم آن نی زن
Qəzəl 140خنک آن شبی که او رخ بفروزد از شرابیچکد از جگر مرا خون چو بر آتشی کبابی
Qəzəl 3بستی برشته سر مو پای و دست ماگوئی برو که با تو نزیبد نشست ما
Qəzəl 4بجان دوست که از درمران گدائی راکه جز درت نشناسد در سرائی را
Qəzəl 7در کمالت چه دهم داد سخندانی راحد گذشته است از آنصورت انسانی را
Qəzəl 13بی می نتوان برد بهسر فصل خزان راساقی بده آن جام پر از خون رزان را
Qəzəl 21هر شکاری شود از چنگل شهباز گرفتجز دو چشمت که دل از وی نتوان باز گرفت
Qəzəl 22لوحش الله صنما این چه دهان است و لب استخوشهچینان به هم آیید که وقت رطب است
Qəzəl 38جانا حیوه من زلب می پرست تستبندم بپا مبند که جانم بدست تست
Qəzəl 39آنرا که بپای تو سهی سرو سری نیستپیداست کش از عالم بالا خبری نیست
Qəzəl 40جنبش کبک بزیبائی رفتار تو نیستپر طاوس بحسن خط رخسار تو نیست
Qəzəl 42چند عمر اندر پی آب سکندر بگذردبگذر از ظلمات تن تا آبت از سر بگذرد
Qəzəl 46چه بود با سر زلف تو کار جان بسر آیدز تارِ او گسلد رشته ایّ و جان بدر آید
Qəzəl 48همچو نی وصل تو هر دم که مرا یاد آیدتا نفس هست دل از درد بفریاد آید
Qəzəl 63از تو نتابم رخ ای نگار بمعبودگر چو خلیلم بری بآتش نمرود
Qəzəl 70نه من از تنگی دام است که در فریادممی بنالم که بسر وقت رسد صیادم
Qəzəl 78بتان چو زلف مسلسل به تاب میسازندبه گردن قمر از مو طناب میسازند
Qəzəl 79در قیامت اگرم زلف تو زنجیر شوددل ز دوزخ میر اندیشه که دلگیر شود
Qəzəl 80شانه هر دم که بر آن کاکل مشکین گذردوه چه گویم که چهها بر دل خونین گذرد
Qəzəl 88ز تاب زلف تو نارسته خط دمید آخربغیر روز سیاه از تو دل ندید آخر