Əvhədi Marağalı · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
این باغ سراسر همه پر باد وزانستجنبیدن این شاخ درخشان همه زانست
Qəzəl 113آنکه رخ عاشقان خاک کف پای اوستبا رخ او جان ما، در دل ما جای اوست
Qəzəl 131عاشقان صورت او را ز جان اندیشه نیستبیدلانش را ز آشوب جهان اندیشه نیست
Qəzəl 167ای شب تیره فرع گیسیویتاصل کفر از سیاهی مویت
Qəzəl 168بیا، که دیدن رویت مبارکست صباحبیا، که زنده به بوی تو میشوند ارواح
Qəzəl 181وجود حقیقت نشانی نداردرموز طریقت بیانی ندارد
Qəzəl 184روی خود بنمود و هوش از ما ببردطاقت و هوش از تن شیدا ببرد
Qəzəl 190به دشمنان نتوان رفت و این شکایت کردکه دوست بر دل ما جور تا چه غایت کرد
Qəzəl 210رخش، روابود، ار اسب دلبری تازدکه گوی سیم به چوگان مشک میبازد
Qəzəl 230هر که آن قامت و بالای بلندش باشدچه نظر بر دل بیمار نژندش باشد؟
Qəzəl 249بیروی تو جان در تن بیمار همی باشددل شیفته میگردد، تن زار همی باشد
Qəzəl 251موسم گل دو سه روزست ،به سر خواهد شدمی درآید، که گل زرد به در خواهد شد
Qəzəl 252حسن بدکان نشست، عشق پدیدار شدحسن فروشنده گشت، عشق خریدار شد
Qəzəl 255دل اسیر حلقهٔ آن زلف چون زنحیر شدتن ز استیلای هجر آن پریرخ پیر شد
Qəzəl 256کمان مهر ترا چرخ چنبری نکشدفروغ روی ترا جرم مشتری نکشد
Qəzəl 260جهان از باد نوروزی جوان شدزمین در سایهٔ سنبل نهان شد
Qəzəl 269هزار قطرهٔ خونم ز چشم تر بچکدز شرم چون عرق از روی آن پسر بچکد
Qəzəl 270عرق چو از رخت، ای سرو دلستان، بچکدز خاک لاله برآید، ز لاله جان بچکد
Qəzəl 271زین بیش نباید خفت، ای یار که دزد آمدرخت خود ازین منزل بردار، که دزد آمد
Qəzəl 300هر نفسی عشق او بیدل و دینم کندآتش سودای او خاک زمینم کند
Qəzəl 301دل به کسی سپردهام کو همه قصد جان کندکام کسی روا نکرد، اشک بسی روان کند
Qəzəl 310دلدار دل ببرد و زما پرده میکندما را ز هجر خویشتن آزرده میکند
Qəzəl 311نی بین که چون به درد فغانی همی کند؟هر دم ز عشق ناله بسانی همی کند
Qəzəl 312گر کسی در عشق آهی میکندتا نپنداری گناهی میکند
Qəzəl 314قلندران تهی سر کلاه دارانندبه ترک یار بگفتند و بردبارانند
Qəzəl 323دل از فراق شما دردمند خواهد بودزمان هجر ندانم که چند خواهد بود؟
Qəzəl 330تو را که گفت که من بیتو میتوانم بودکه مرگ بادا گر بیتو زنده دانم بود
Qəzəl 332سر دردم بر طبیب آسان نبودگفت: تب داری، غلط کرد، آن نبود
Qəzəl 337دل به خیالی دگر خانه جدا کرده بودورنه چنان منزلی از چه رها کرده بود؟
Qəzəl 342عشق همان به که به زاری بودعزت عشق از در خواری بود