Əvhədi Marağalı · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
هر چیز که در دو کون جز روی تو بودعکس تو و یا رنگ تو، یا بوی تو بود
Rübai 87گل کاب صفا بر رخ مهوش زده بوددیدم که درو زمانه آتش زده بود
Rübai 93چون خیل غم تو در دل ریش آیدبر سینه ز درد و غصه صد نیش آید
Rübai 96یارب، جبروت پادشاهیت که دید؟کنه کرم نامتناهیت که دید؟
Rübai 97یاران، خرد خوار و خجل نیست پدیدآن رسم شناس آب و گل نیست پدید
Rübai 101دست به نگار تو مرا کشت دگرآه! ار نشود وصل توام پشت دگر
Rübai 103ای کرده مهندسانت از ساز سپهراز برج و ستاره گشته انباز سپهر
Rübai 104چون دوستی روی تو ورزم به نیازمگذار به دست دشمن دونم باز
Rübai 108رفتم بر آن شمع چگل مست امروزگفتم که: مرا با تو سری هست امروز
Rübai 109ای داده به بازی دل من، جان را نیزعهدم ز جفا شکسته، پیمان را نیز
Rübai 121ای کرده به خون دشمنان خارا لعلدر گوش سپر کرده فرمان تو نعل
Rübai 126از ژاله چو لاله راست لؤلؤ در کامبرخیز و به سوی گل و گلزار خرام
Rübai 128روزی شکن از زلف چو دالت ببرمجانی بکنم، ز دل ملامت ببرم
Rübai 129دی باد صبا ز خاک بر داشت سرمآن نامه بیاورد و بر افراشت سرم
Rübai 142ای روی تو انگشت نمایی از حسنبالای چو سرو تو بلایی از حسن
Rübai 145هر دم لحد تنگ بگرید بر منوین خاک به صد رنگ بگرید بر من
Rübai 146ای مهر تو از جهان پذیرفتهٔ منمشتاق تو این دیدهٔ ناخفتهٔ من
Rübai 148ای شیخ، گران جان چو تنندی منشینزین آب روان بگیر پندی، منشین
Rübai 157ای راه خلل ز چار قسمت بستهداننده ز روح نقش جسمت بسته
Rübai 158ای تن، دل خود به روی چون ماهش دهجانی داری، به لعل دلخواهش ده
Rübai 160ای خط تو گرد لاله وشم آوردهسیب زنخت آب ز یشم آورده
Rübai 161دایم ز قدت گلها راست همهدل ماندگیی چند که برجاست همه
Rübai 168در عشق تو از سر بنهادم هستیزین پس من و شوریدگی و سرمستی
Rübai 169تا با خودی، ای خواجه، خدا چون گردی؟بیگانه سرشتی آشنا چون گردی؟
Rübai 182در صورت آدم ار فرشتست توییور آدمی از روح سرشتست تویی
İsfahan ləhcəsində şeir 4سر ترسم که پابند هوای تو نبودل نشو کرت که خاک کف پای تو نبو
Mürəbbeآن سرو سهی چه نام دارد؟کان قامت خوش خرام دارد
Məntiqül-üşşaq, fəsil 1به نام آنکه ما را نام بخشیدزبان را در فصاحت کام بخشید
Qəzəl 1ماییم و سرکویی، پر فتنهٔ ناپیداآسوده درو والا، آهسته درو شیدا
Məntiqül-üşşaq, fəsil 2در آن ایام کز من دور شد بختسراسر کار من بینور شد سخت