Əvhədi Marağalı · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
گر به کام دل رسید از یار خود یاری چه شد؟ور به وصلش شادمان گردید غمخواری چه شد؟
Qəzəl 275عمری که نه با تست کسش عمر نخواندآنرا که تو در دام کشی کس نرهاند
Qəzəl 293تو آفتابی و خلقت چو سایه بر اثرندکز آستان تو چون سایه در نمیگذرند
Qəzəl 295آن نه من باشم که چون میرم به تابوتم برندیا به دوش و سر خراب و مست و مبهوتم برند
Qəzəl 296چون ز بغداد و لب دجله دلم یاد کنددامنم را چو لب دجلهٔ بغداد کند
Qəzəl 317گر نقش روی خوب تو بر منظری کننداو را چو قبله کعبهٔ هر کشوری کنند
Qəzəl 321ز دور ار ترا ناتوانی ببیندتنی مرده باشد، که جانی ببیند
Qəzəl 351هر که او بیدق این عرصه شود شاه شودوانکه دور افتد ازین دایره گمراه شود
Qəzəl 362گر آن کاری که من دانم بر آیدبهل تا در وفا جانم برآید
Qəzəl 380وقت گلست، ای غلام، روز می است، ای پسرشیشه بیار و قدح، پسته بریز و شکر
Qəzəl 401شهر بگرفت آن کمان ابرو به بالای چو تیرخسروان را جای تشویشست ازان اقلیم گیر
Qəzəl 405صاحب روی خوب و زلف درازنه عجب گر به عشوه کوشد و ناز
Qəzəl 421ای صبا، یار مرا از من بییار بپرسزارم، او را ز من شیفتهٔ زار بپرس
Qəzəl 429درین همسایه شمعی هست و جمعی عاشق از دورشکه ما صد بار گم گشتیم همچون سایه در نورش
Qəzəl 439دو هفتهٔ دگر از بوی باد مشک فروششود چو باغ بهشت این زمین دیبا پوش
Qəzəl 457ای به خار هجر ما را سفته دلرحمتی کن بر من آشفته دل
Qəzəl 469من که باشم؟ که به من نامه فرستند و سلامگو: به دشنام ز من یاد کن از لب، که تمام
Qəzəl 498بیا، بیا که ز مهرت به جان همی گردمبه بوی وصل تو گرد جهان همی گردم
Qəzəl 512به دکان میفروشان گروست هر چه دارمهمه خنبها تهی گشت و هنوز در خمارم
Qəzəl 531گر مرغ این هوایی، بال و پرت بسوزمور حال دل نمایی، دل در برت بسوزم
Qəzəl 576تا کی به در تو سوکوار آیم؟در کوی تو مستمند و زار آیم؟
Qəzəl 578تا بر آن عارض زیبا نظر انداختهایمخانهٔ عقل به یک بار برانداختهایم
Qəzəl 596چو آتشست به گرمی هوای تابستانبده دو کاسه ازان آب لعل، یا بستان
Qəzəl 603کیست آن مه؟ که میرود نازانعاشقان در پیش سراندازان
Qəzəl 612به ترک وصل آن تنگ شکر کردن، توان؟ نتوانچو او باشد بغیر از او نظر کردن، توان؟ نتوان
Qəzəl 621تا ندانی ز جسم و جان مردنپیش آن رخ کجا توان مردن؟
Qəzəl 623مشنو که: از کوی تو من هرگز به در دانم شدنیا خود به جور از پیش تو جایی دگر دانم شدن
Qəzəl 624از تو مرا تا به کی بیسر و سامان شدن؟در طلب وصل تو زار و پریشان شدن؟
Qəzəl 641نگارا، چرا شدی نهان از نهان من؟چه کردم که گشتهای جهان از جهان من
Qəzəl 643چشم دولت را اگر زین به نظر هستی به منآن فراق اندیش روزی باز پیوستی به من