Əvhədi Marağalı · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دی رفتم اندر کوی او سرمست، ناگه جنگ شدامروز زانم تنگدل کان جای بر وی تنگ شد
Qəzəl 286نقش لب تو از شکر و پسته بستهاندزلف و رخت ز نسترن و لاله رستهاند
Qəzəl 287اول فطرت که نقش صورت چین بستهاندمهر رویت در میان جان شیرین بستهاند
Qəzəl 324همیشه تا تن من برقرار خواهد بودبه کوی عشق دلم را گذار خواهد بود
Qəzəl 331میان ما و تو دوری به اختیار نبودمرا زمان فراق تو در شمار نبود
Qəzəl 333این چنین نقشی اگر در چین بودقبلهٔ خوبان آن ملک این بود
Qəzəl 344روزی کنی به سنگ فراقم جدا ز خودروزی چنان شوی که ندانم ترا ز خود
Qəzəl 373باز پیوند، که دوری به نهایت برسیدچارهٔ درد دلم کن، که به غایت برسید
Qəzəl 417در وفا داری نکردی آنچه میگفتی تو نیزتا به نوک ناوک هجران دلم سفتی تو نیز
Qəzəl 482چو بر سفینهٔ دل نقش صورت تو نبشتمحکایت دگران سر به سر زیاد بهشتم
Qəzəl 491دگر رخت ازین خانه بر در نهادمدگر خاک آن کوچه بر سر نهادم
Qəzəl 517منازل سفرت پیش دیده میآرماگر چه هیچ به منزل نمیرسد بارم
Qəzəl 582باز قلندر شدیم، خانه بر انداختیمعشق نوایی بزد، خرقه در انداختیم
Qəzəl 669ترا گزید دل من،مرا گزید غم توبه حال من نظری کن، که مردم از ستم تو
Qəzəl 684آن چشم مست بین، که دلم گشت زار ازوای دوستان، بسوخت مرا، زینهار ازو!
Qəzəl 687گر دهد یارت امان ایمن مشوور ببخشاید، به جان ایمن مشو
Qəzəl 703ساقیا، خیز و یک دو جام بدهمی گلرنگ لاله فام بده
Qəzəl 741بر گل از عنبر کمندی بستهایگرد ماه از مشک بندی بستهای
Qəzəl 744باز به رسم سرکشان راه جفا گرفتهایتیغ ستم کشیدهای، ترک وفا گرفتهای
Qəzəl 826شاد گردم که هر به ایامیقامتت را ببینم از بامی
Qəsidə 2آن نفس را، که ناطقه گویند، بازیابتا روشنت شود سخن گنج در خراب
Qəsidə 20زنهار خوارگان را زنهار خوار دارپیوند و عهدشان همه نا استوار دار
Qəsidə 35کردم اندیشه تاکنون باریبرنیامد ز دست من کاری
Qəsidə 42چرا پنهان شدی از من؟ تو با چندین هویداییکجا پنهان توانی شد؟ که همچون روز پیدایی
Tərkibbənd 2هر شبی تا به سحر زار بگریم ز غمتاندکی خسبم و بسیار بگریم ز غمت
Rübai 5شمع از سر خود گذشت و آزاد بسوختبر آتش غم خندهزنان شاد بسوخت
Rübai 15یارب، تو بدین قوت سهلی که مراستوین کوتهی مدت مهلی که مراست
Rübai 24ای بوده مرا ز جسم و جان هیچ به دستنابوده زبود این و آن هیچ به دست
Rübai 25زلفت، که چو حلقهٔ کمند افتادستاز وی دل عالمی به بند افتادست
Rübai 26حسنی که تو، ای نگار، داری بردستآن نقش چرا همی نگاری بردست؟