Əvhədi Marağalı
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
مدتی شد تا دل ما صورت آن سرو راستدوست میدارد، ولیکن زهرهٔ گفتن کراست؟
Qəzəl 85یارب، این مهمان چون ماه از کجاست؟وین سپاه کیست و آن شاه از کجاست؟
Qəzəl 90تا زندهایم، یاد لبش بر زبان ماستذکرش دوای درد دل ناتوان ماست
Qəzəl 96بنگرید این فتنه را کز نو پدیدار آمدهستخلق شهری از دل و جانش خریدار آمدهست
Qəzəl 97این نوبت آب دیده ز هنجار دیگرستکار دلم نه بر نهج کار دیگرست
Qəzəl 101هم ز وصف لبت زبان خجلستهم ز زلف تو مشک و بان خجلست
Qəzəl 103از جام عشق بین همه باغ و بهار مستدوران دهر عاشق و لیل و نهار مست
Qəzəl 106حسن خوبان عزیز چندانستکه رخ یوسفم به زندانست
Qəzəl 112آن بت وفا نکرد، که دل در وفای اوستو آن یار سر کشید که تن خاک پای اوست
Qəzəl 116در گمانی که: به غیر از تو کسی یارم هست؟غلطست این، که به غیر از تو نپندارم هست
Qəzəl 117پیداست حال مردم رند، آن چنان که هستخرم دلی که فاش کند هر نهان که هست
Qəzəl 121دلبرا چندین عتاب و جنگ و خشم و ناز چیست؟از من مهجور سرگردان چه دیدی؟ باز چیست؟
Qəzəl 122ای دل، از هجران او زارم همی باید گریستتر ک خفتن کن، که بیدارم همی باید گریست
Qəzəl 125جز نقش تو در خیال ما نیستجز با غمت اتصال ما نیست
Qəzəl 134عشرت خلوت و دیدار عزیزان شاهیستوین نداند، مگر آن دل که درو آگاهیست
Qəzəl 136گو: هر که در جهان به تماشا روید و گشتما را بس این قدر که: به ما دوست بر گذشت
Qəzəl 143در فراق تو مرا هیچ نه خوردست و نه خفتتا تو بازآیی از آنجا که نمییارم گفت
Qəzəl 146چه شد آن سرو سهی؟ کز لب این بام برفتکه به یک دیدن او از دلم آرام برفت
Qəzəl 147دلم بر آتش هجران کباب کرد و برفتتنم به درد جدایی خراب کرد و برفت
Qəzəl 149به وقت گل پی معشوق و باده باید رفتسوار عیش تراند، پیاده باید رفت
Qəzəl 152از پیش دیده رفتی و نقش از نظر نرفتجان را خیال روی تو از دل به در نرفت
Qəzəl 153عمر به پایان رسید، راه به پایان نرفتکانچه مرا گفتهاند دل ز پی آن نرفت
Qəzəl 155مرا حدیث غم یار من بباید گفتگرم به ترک سر خویشتن بباید گفت
Qəzəl 157زمانی خاطرم خوش کن به وصل روی گل رنگتکه دل تنگم ز سودای دهان کوچک تنگت
Qəzəl 160سرشک دیده دلیلست و رنگ چهره علامتکه در فراق تو جانم چه جور برد و ملامت!
Qəzəl 164ای ماه سر نهاده از مهر بر زمینتصد مشتری درخشان از زهرهٔ جبینت
Qəzəl 170باز بالای تو ما را در بلا خواهد نهاددود زلفت آتشی در جان ما خواهد نهاد
Qəzəl 171هیچ اربه صید دلها در زلف تابت افتداول بکشتن من عزم شتابت افتد
Qəzəl 176عشق و درویشی و تنهایی و دردبا دل مجروح من کرد آنچه کرد
Qəzəl 178دلی، که میل به دیدار دوستان داردفراغتی ز گل و باغ و بوستان دارد