Pərvin Etisami · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
شنیدم بود در دامان راغیکهن برزیگری را، تازه باغی
Şeir 95کودکی کوزهای شکست و گریستکه مرا پای خانه رفتن نیست
Şeir 98سحرگه، غنچهای در طرف گلزارز نخوت، بر گلی خندید بسیار
Şeir 99به بامِ قلعهای، بازِ شکارینمود از ماکیانی خواستگاری
Şeir 103فتاد طائری از لانه و ز درد تپیدبزیر پر چو نگه کرد، دید پیکانی است
Şeir 108دی، کودکی بدامن مادر گریست زارکز کودکانِ کوی، به من کس نظر نداشت
Şeir 114گه احرام، روز عید قربانسخن میگفت با خود کعبه، زینسان
Şeir 115موشکی را به مهر، مادر گفتکه بسی گیر و دار، در ره ماست
Şeir 117دی، مرغکی بمادر خود گفت، تا بچندمانیم ما همیشه بتاریک خانهای
Şeir 118بچشم عجب، سوی کاه کرد کوه نگاهبخنده گفت، که کار تو شد ز جهل، تباه
Şeir 121پیام داد سگ گله را، شبی گرگیکه صبحدم بره بفرست، میهمان دارم
Şeir 124باغبانی، قطرهای بر برگ گلدید و گفت این چهره جای اشک نیست
Şeir 132صبحدم، تازه گلی خودبین گفتکاز چه خاک سیهم در پهلوست
Şeir 133گلی، خندید در باغی سحرگاهکه کس را نیست چون من عمر کوتاه
Şeir 134گفت گرگی با سگی، دور از رمهکه سگان خویشند با گرگان، همه
Şeir 135نهاد کودک خردی بسر، ز گل تاجیبخنده گفت، شهان را چنین کلاهی نیست
Şeir 140با مرغکان خویش، چنین گفت ماکیانکای کودکان خُرد، گه کار کردن است
Şeir 143دید موری طاسک لغزندهایاز سر تحقیر، زد لبخندهای
Şeir 144شنیدهاید میان دو قطره خون چه گذشتگه مناظره، یک روز بر سر گذری
Şeir 163ای جسم سیاه مومیائیکو آنهمه عجب و خودنمائی
Şeir 177خیال کژ به کار کژ گواهی استسیاهی هر کجا باشد، سیاهی است
Şeir 181دوست گرامی آقای رضا سیمی این شعر را برای گنجور ارسال کردهاند که به گفتهٔ ایشان در کتابهای فارسی بچهها چاپ شده بوده و بزرگترها از آن خاطره دارند و طبق نقل ایشان شاعر آن خانم اعتصامی است. منتهی برای این انتساب هنوز مدرک معتبری پیدا نکردهایم.گفت با جوجه مرغکی هشیار
Şeir 1به لاله نرگس مخمور گفت وقت سحرکه هر که در صفِ باغ است صاحب هنریست
Şeir 4ای خوش از تن کوچ کردن، خانه در جان داشتنروی مانند پری از خلق پنهان داشتن
Şeir 8جهاندیده کشاورزی به دشتیبه عمری داشتی زرعی و کشتی
Qəsidə 14ای دل، بقا دوام و بقائی چنان نداشتایام عمر، فرصت برق جهان نداشت
Şeir 18با دوکِ خویش، پیرزنی گفت وقتِ کارکاوخ! ز پنبه ریشتنم موی شد سفید
Şeir 19تا به کی جان کندن اندر آفتاب ای رنجبرریختن از بهر نان از چهر آب ای رنجبر
Qəsidə 25ای بی خبر ز منزل و پیش آهنگدور از تو همرهان تو صد فرسنگ
Şeir 26به ماه دی، گلستان گفت با برفکه ما را چند حیران میگذاری