Pərvin Etisami · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
نخواست هیچ خردمند وام از ایامکه با دسیسه و آشوب باز خواهد وام
Şeir 34گفت دیوار قصر پادشهیکه بلندی، مرا سزاوار است
Şeir 37بدامان گلستانی شبانگاهچنین میکرد بلبل راز با ماه
Şeir 41دختری خُرد به مهمانی رفتدر صف دخترکی چند، خزید
Şeir 42گفت تیری با کمان، روز نبردکاین ستمکاری تو کردی، کس نکرد
Şeir 43دختری خرد، شکایت سر کردکه مرا حادثه بی مادر کرد
Şeir 45به درویشی، بزرگی جامهای دادکه این خلقان بنه، کز دوشت افتاد
Şeir 47نهان شد از گل زردی گلی سپید که ماسپید جامه و از هر گنه مبرائیم
Şeir 59اینچنین خواندم که روزی روبهیپایبند تلّه گشت اندر رهی
Şeir 61بلبلی گفت به کُنج قفسیکه: چنین روز، مرا باوَر نیست
Şeir 63شبی بمردمک چشم، طعنه زد مژگانکه چند بی سبب از بهر خلق کوشیدن
Şeir 65گفت با زنجیر، در زندان شبی دیوانهایعاقلان پیداست، کز دیوانگان ترسیدهاند
Şeir 67در آنساعت که چشم روز میخفتشنیدم ذره با خفاش میگفت
Şeir 77نهفتن به عمری غمِ آشکاریفکندن به کِشتِ امیدی شراری
Şeir 90بزندان تاریک، در بند سختبخود گفت زندانی تیرهبخت
Şeir 100زاغی به طرف باغ، به طاووس طعنه زدکین مرغ زشت روی چه خودخواه و خودنماست
Şeir 104ز حیله، بر در موشی نشست گربه و گفتکه چند دشمنی از بهر حرص و آز کنیم
Şeir 113یکی گوهر فروشی، ثروت اندوزبدست آورد الماسی دل افروز
Şeir 119بخویش، هیمه گه سوختن بزاری گفتکه ای دریغ، مرا ریشه سوخت زین آذر
Şeir 122شنیدستم یکی چوپان نادانبخفتی وقت گشت گوسفندان
Şeir 126بلبلی گفت سحر با گل سرخکاینهمه خار به گرد تو چراست
Şeir 127صبحدم، صاحبدلی در گلشنیشد روان بهر نظاره کردنی
Şeir 128نهفت چهره گلی زیر برگ و بلبل گفتمپوش روی، به روی تو شادمان شدهایم
Şeir 129بطرف گلشنی، در نوبهاریگلی خودرو، دمید از جو کناری
Şeir 141یکی مرغ زیرک، ز کوتاه بامینظر کرد روزی، بگسترده دامی
Şeir 147نوگلی، روزی ز شورستان دمیدخار، آن گل دید و رو در هم کشید
Şeir 148جوانی چنین گفت روزی به پیریکه چون است با پیریت زندگانی
Şeir 151از درد پای، پیرزنی ناله کرد زارکامروز، پای مزرعه رفتن نداشتم
Şeir 154هر که با پاکدلان، صبح و مسایی دارددلش از پرتو اسرار، صفایی دارد
Şeir 157جُعل پیر گفت با انگشتکه سر و روی ما سیاه مکن