Qəsidə 27

نخواست هیچ خردمند وام از ایامکه با دسیسه و آشوب باز خواهد وام

Pərvin EtisamiQəsidə3 dəq
Şeir 34

گفت دیوار قصر پادشهیکه بلندی، مرا سزاوار است

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 37

بدامان گلستانی شبانگاهچنین میکرد بلبل راز با ماه

Pərvin Etisami4 dəq
Şeir 41

دختری خُرد به مهمانی رفتدر صف دخترکی چند، خزید

Pərvin Etisami4 dəq
Şeir 42

گفت تیری با کمان، روز نبردکاین ستمکاری تو کردی، کس نکرد

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 43

دختری خرد، شکایت سر کردکه مرا حادثه بی مادر کرد

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 45

به درویشی، بزرگی جامه‌ای دادکه این خلقان بنه، کز دوشت افتاد

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 47

نهان شد از گل زردی گلی سپید که ماسپید جامه و از هر گنه مبرائیم

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 59

این‌چنین خواندم که روزی روبهیپایبند تلّه گشت اندر رهی

Pərvin Etisami4 dəq
Şeir 61

بلبلی گفت به کُنج قفسیکه: چنین روز، مرا باوَر نیست

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 63

شبی بمردمک چشم، طعنه زد مژگانکه چند بی سبب از بهر خلق کوشیدن

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 65

گفت با زنجیر، در زندان شبی دیوانه‌ایعاقلان پیداست، کز دیوانگان ترسیده‌اند

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 67

در آنساعت که چشم روز میخفتشنیدم ذره با خفاش میگفت

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 77

نهفتن به عمری غمِ آشکاریفکندن به کِشتِ امیدی شراری

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 90

بزندان تاریک، در بند سختبخود گفت زندانی تیره‌بخت

Pərvin Etisami4 dəq
Şeir 100

زاغی به طرف باغ، به طاووس طعنه زدکین مرغ زشت روی چه خودخواه و خودنماست

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 104

ز حیله، بر در موشی نشست گربه و گفتکه چند دشمنی از بهر حرص و آز کنیم

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 113

یکی گوهر فروشی، ثروت اندوزبدست آورد الماسی دل افروز

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 119

بخویش، هیمه گه سوختن بزاری گفتکه ای دریغ، مرا ریشه سوخت زین آذر

Pərvin Etisami5 dəq
Şeir 122

شنیدستم یکی چوپان نادانبخفتی وقت گشت گوسفندان

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 126

بلبلی گفت سحر با گل سرخکاینهمه خار به گرد تو چراست

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 127

صبحدم، صاحبدلی در گلشنیشد روان بهر نظاره کردنی

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 128

نهفت چهره گلی زیر برگ و بلبل گفتمپوش روی، به روی تو شادمان شده‌ایم

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 129

بطرف گلشنی، در نوبهاریگلی خودرو، دمید از جو کناری

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 141

یکی مرغ زیرک، ز کوتاه بامینظر کرد روزی، بگسترده دامی

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 147

نوگلی، روزی ز شورستان دمیدخار، آن گل دید و رو در هم کشید

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 148

جوانی چنین گفت روزی به پیریکه چون است با پیریت زندگانی

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 151

از درد پای، پیرزنی ناله کرد زارکامروز، پای مزرعه رفتن نداشتم

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 154

هر که با پاکدلان‌، صبح و مسا‌یی دارددلش از پرتو اسرار‌، صفایی دارد

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 157

جُعل پیر گفت با انگشتکه سر و روی ما سیاه مکن

Pərvin Etisami1 dəq