Pərvin Etisami
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دل پاکیزه، به کردار بد آلوده مکنتیرگی خواستن، از نور گریزان شدن است
Şeir 174طائری کز آشیان، پرواز بهر آز کردکیفرش، فرجام بال و پر به خون آلودن است
Şeir 175با قضا، چیره زبان نتوان بودکه بدوزند، گرت صد دهن است
Şeir 178سزای رنجبر گلشن امید، بس استبه دامن چمنی، گلبنی نشانیدن
Şeir 179به رهنمایی چشم، این ره خطا رفتمگناه دیدهٔ من بود، این خطاکاری
Şeir 17به نومیدی، سحرگه گفت امیدکه کس ناسازگاری چون تو نشنید
Qəsidə 28نفس گفتهست بسی ژاژ و بسی مبهمبه کز این پس کندش نطق خرد ابکم
Şeir 29خمید نرگس پژمردهای ز اَنده و شرمچو دید جلوهٔ گلهای بوستانی را
Şeir 34گفت دیوار قصر پادشهیکه بلندی، مرا سزاوار است
Qəsidə 37گردون نرهد ز تندرفتاریگیتی ننهد ز سر سیهکاری
Şeir 38نهال تازه رسی گفت با درختی خشککه از چه روی، ترا هیچ برگ و باری نیست
Şeir 39در دست بانوئی، به نخی گفت سوزنیکای هرزهگرد بی سر و بی پا چه میکنی
Şeir 42گفت تیری با کمان، روز نبردکاین ستمکاری تو کردی، کس نکرد
Şeir 43دختری خرد، شکایت سر کردکه مرا حادثه بی مادر کرد
Şeir 45به درویشی، بزرگی جامهای دادکه این خلقان بنه، کز دوشت افتاد
Şeir 58برد دزدی را سوی قاضی عسسخلق بسیاری روان از پیش و پس
Şeir 65گفت با زنجیر، در زندان شبی دیوانهایعاقلان پیداست، کز دیوانگان ترسیدهاند
Şeir 67در آنساعت که چشم روز میخفتشنیدم ذره با خفاش میگفت
Şeir 74سخن گفت با خویش، دلوی بنخوتکه بی من، کس از چه ننوشیده آبی
Şeir 75آن نشنیدید که در شیروانبود یکی زاهد روشن روان
Şeir 84شاهدی گفت بشمعی کامشبدر و دیوار، مزین کردم
Şeir 90بزندان تاریک، در بند سختبخود گفت زندانی تیرهبخت
Şeir 162آب نالید، وقت جوشیدنکاوخ از رنج دیگ و جور شرار
Şeir 164ای گل، تو ز جمعیت گلزار، چه دیدیجز سرزنش و بد سری خار، چه دیدی
Şeir 167ما نیز در دیار حقیقت، توانگریمکالای ما چو وقت رسد، کارهای ماست
Şeir 172بکوش و دانشی آموز و پرتوی افکنکه فرصتی که ترا دادهاند، بی بدل است
Şeir 176دور جهان، خونی خونخوارهاستمحکمهٔ نیک و بد کارهاست
Şeir 156همای دید سوی ماکیان بقلعه و گفتکه این گروه، چه بیهمت و تن آسانند