Qasım Ənvar · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دوست در مجلس جان آمد و محفل آراستشیوها کرد که هرگز بصفت ناید راست
Qəzəl 69دین هر کس بقدر صدق و صفاستدیدن عاشقان طریق فناست
Qəzəl 70رنگ رز رنگ خمی کرد و نیامد خم راستگنه رنگ رزست این و تو گویی: خم راست
Qəzəl 76یک سخن از قول اخوان الصفاست:سر بکوب آنرا که سرش نیست راست
Qəzəl 81مقصود ما ز ملک جهان وصل یار ماستاین کار اگر برآید، پس کار کار ماست
Qəzəl 83شور جهان ز شکر آن دلستان ماستدل ارغنون و روی تو چون ارغوان ماست
Qəzəl 86دستم بدست گیر، که دل توبه کارتستجان را نگاه دار، که جان یار غارتست
Qəzəl 88جاودان، هرکه ترا دید بعالم شادستعاشق روی تو از هر دو جهان آزادست
Qəzəl 89شفای جان مرا چیست؟ کز من آزردستکنون که خون دلم ریخت، جان و دل بر دست
Qəzəl 102بگذار ره صومعه، کان دور و درازستبنشین بدر میکده، کان خانه رازست
Qəzəl 105در مذهب ما باده مباحست و حلالستاین باده ز خم خانه اجلال جلالست
Qəzəl 109تو ساقی جان بخشی و عالم همه جامستوز باده نوشین تو عالم همه جامست
Qəzəl 112دلم از عشق تو مست است و جان مستجهان مست و زمین مست، آسمان مست
Qəzəl 122درد تو، که سرمایه ملک دو جهانستالمنة لله که مرا بر دل و جانست
Qəzəl 133دلم از شوق تو خونست و ندانم چونستدر درون شوق وصالت ز بیان بیرونست
Qəzəl 141ز پیدایی چو پنهانست آن دوستهمه جا او،همه جا او، همه اوست
Qəzəl 142عاشق بمرگ مایل و عاقل بهانه جوستغازی قتیل دشمن و عاشق قتیل دوست
Qəzəl 146قمری دارم کین چشم نهان خانه اوستدل و جان عاشق آن نرگس مستانه اوست
Qəzəl 153زان یار جفا پیشه، که پشتست و پناهستغافل مشو، ای دوست، که آن عین گناهست
Qəzəl 174میان مجلس رندان حدیث فردا نیستبیار باده، که حال زمانه پیدا نیست
Qəzəl 181از تو به مقصود ره دور نیستگر دل و جان غافل و مغرور نیست
Qəzəl 189پیر ما جامیست، اما در خور این جام نیستباده صافی نوشد، اما رند درد آشام نیست
Qəzəl 194خلق گویند که: در عشق بلیاتی نیستقدمی نیست درین راه که آفاتی نیست
Qəzəl 206چشم سرمست تو ما را بستم کاری کشتدید صد زاری ما را و بصد زاری کشت
Qəzəl 207ناگهان در تاخت عشقت، ملک جان یغما گرفتآتش سودای عشقت در دل شیدا گرفت
Qəzəl 208ذکر جمیل یار جهان را فرو گرفتعالم گرفت، لیک بوجه نکو گرفت
Qəzəl 213با عشق ز تسبیح و مصلا نتوان گفتجز باده گل رنگ مصفا نتوان گفت
Qəzəl 217ای پرتو جمال الهی،چه گویمت؟ای فیض فضل نامتناهی،چه گویمت؟
Qəzəl 220عشق تو مرا از هر دو جهان ساخت مجردای عشق گرانمایه و ای دولت سرمد
Qəzəl 224جام در پای صراحی سر نهادگریه ای میکرد از بهر رشاد