شور جهان ز شکر آن دلستان ماستدل ارغنون و روی تو چون ارغوان ماست

من در تو خود کجا رسم؟ ای یار نازنینکان جا که آستان تو آن آسمان ماست

بی نام و بی نشان نبود در بسیط دهرهر جا که هست قصه نام و نشان ماست

ما همرهان و عشق دلاویز دلفروزهر جا که می رویم عنان بر عنان ماست

با یار باش و قصه آن یار را بگواز خود سخن مگو، که زیان در زیان ماست

ما عاشق توایم بصد جان و صد رواناینک گواه ما رخ چون زعفران ماست

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. گفتند: قاسمی همه شکر فروش شدگفتا: بلی، که شکر او از دکان ماست

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq