Qasım Ənvar · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
در شرح آن جمال بیانها ز حد گذشتدر حسن یار حیرت جانها ز حد گذشت
Qəzəl 210جان ببوی وصل یار از کعبه تا بتخانه رفتدل بیاد چشم او در کنج هر میخانه رفت
Qəzəl 218ای دل، چو پیش آمد غمی، آن را فرج دان، نه حرجبرخوان به پیش صابران کالصبر مفتاح الفرج
Qəzəl 226سفر گزیدم ازین آستان کون و فسادبر آسمان معالی، سفر مبارک باد!
Qəzəl 228هزار شکر که سلطان عشق جان را دادهزار مجد و معالی، هزار حسن و رشاد
Qəzəl 238دیده مشتاق و دلم میل فراوان داردجانم از مسکن تن روی بجانان دارد
Qəzəl 239نقاره سحری قصهای نهان داردولی به خود نه حکایت، نه داستان دارد
Qəzəl 248من رند خرابات مغانم چه توان کرد؟آشفته و رسوای جهانم چه توان کرد؟
Qəzəl 251تا به کی این دل من واله و شیدا باشد؟تا به کی در هوس عشق و تمنا باشد؟
Qəzəl 254طور سینا چه بود؟ سینه دانا باشددل عاشق چه بود؟ لجه دریا باشد
Qəzəl 256هر کرا در دل و جان عشق و تولا باشددل و جان مظهر انوار تجلا باشد
Qəzəl 263عاشقی را،که دل از عشق پریشان باشدبس عجب نبوداگر بی سر و سامان باشد
Qəzəl 266کسی که روی تو بیند چگونه شاد نباشد؟مرید عشق تو،ای دوست،نامراد نباشد
Qəzəl 268بپیش درد من درمان چه باشد؟ز سر بگذر،سر و سامان چه باشد؟
Qəzəl 279امروز بار دیگر آن ماه دلبر آمدشادیست جان و دل را کان شاه کشور آمد
Qəzəl 286آن یار چو ناگاه ببازار برآمداز هر طرفی مشرق انوار بر آمد
Qəzəl 300چند در مسجد و در صومعه غارت کردندسبب این بود که میخانه عمارت کردند
Qəzəl 319«علم القرآن » ز «الرحمن » چه بود؟یعنی انسان بود قابل در وجود
Qəzəl 321فرو ریختی باز در جام جودبعمدا شرابی که هوشم ربود
Qəzəl 324این عشق و مودت اثر لطف خدا بودوین جمله عنایت نه باندازه ما بود
Qəzəl 338صبح ازل ز مشرق انوار بردمیداز نور روی یار به ما لمعهای رسید
Qəzəl 344بوی سنبل ز دم باد صبا می آیدخوشدلم هر چه از آن یار بما می آید
Qəzəl 347از خم صفا باده چون قند بیاریدبانغمه نوروز و نهاوند بیارید
Qəzəl 367درد سری میدهد زحمت رنج خمارزهد برون کن ز سر، ساقی جان را در آر
Qəzəl 372سینه مجروحست و عقل آشفته، خاطر بی قراردیده گریانست و جان مشتاق و دل امیدوار
Qəzəl 373عزت عشق بود غیرت یارکه ندادند منکران را بار
Qəzəl 379مشکین کلاله را چو برافکند آن نگاراز هر طرف برآمد فریاد زینهار!
Qəzəl 380منم و عشق سرکش عیار«ثانی اثنین اذهما فی الغار»
Qəzəl 381هر که هشیار درین دیر مغانش مگذارسر تسلیم ندارد، سرش از تن بردار
Qəzəl 382اگرچه خسرو عالم شوی و گر فغفوربنام نیک توان بود در جهان مشهور